Modern ilişkiler neden bu kadar kolay tüketiliyor?

Devir tüketim ve kolay ulaşılırlık devri kimse sorumluluk almak istemiyor ilişkilerin kuruluş şemasını incelersen zaten baştan bozulma olduğunu göreceksin...

İnsanlar nasıl tanışıyor!

Ne beklentisi içinde?

Neye göre hayatına birini dahil ediyor

En çok prim nerden geliyor..

hiç kimse nerdeyse dürüst değil evet herkes kendini haklı görüyor ve eline kalemi alan eleştirsel bir dille ( şu an ben:))) suçu düzene ya da insanlığa atıyor.

Sen ne yapıyorsun diye kendine soran var mı?

Ya da kendiyle yüzleşebilen var mı?

Bak iddia ediyorum buna da büyük çoğunluğu evet ben yüzleştim diyecek ve aksini kabul ettirmek imkansız olacak;))

çünkü beyinler sulanmış durumda kıvamı kaçmış:)

neyse dönemi ve insanlığı rahat bırakıp sadece kendimize bakalım diyorum nihayetinde kapımıza koç başıyla abanıp hayatımızım ortasına dalmaya çalışanlar yok seçici olmak ve insanoğluna eşikten öteye geçmesi için tıklayın bağlantısını gönderirken şartları biraz zorlaştırmak lazım.

Devir tüketici devriyse uzun ömürlü olmak ve özel kitleye hitap etmek elzem...

Bence insanlar sevmeyi unutmadı; sevilmenin sorumluluğunu taşımayı unuttu. Artık her şey çok hızlı tüketiliyor. Bir ilişki emek istediğinde, sabır istediğinde ya da ilk fırtınasını yaşadığında çoğu insan tamir etmeye çalışmak yerine yenisini arıyor. Çünkü içinde yaşadığımız çağ, "vazgeçmeyi" "özgürlük" diye pazarlıyor. Oysa bana göre gerçek özgürlük, zor zamanda da sevdiğinin yanında kalabilmektir.

Kimi yıllar önce kaybettiği sevdiğinin telefon numarasını rehberinden silemezken, kimi daha ayrılığın acısını yaşamadan yeni bir hikâyeye başlayabiliyor. Bunun tek bir doğru ya da yanlış cevabı yok. Her insan sevgiyi farklı yaşıyor. Ama ben şuna inanıyorum: Gerçek sevgi, ilk engelde yön değiştirmez. Büyük cümleler kurmak kolaydır; o cümlelerin yükünü yıllarca omuzlayabilmek ise karakter ister. Belki de eksilen şey aşk değil... Sadakat, sabır ve emek oldu. İnsanlar incinmekten korktukça kalplerinin kapısını daha az açıyor; kapıyı açmadıkça da derin bağlar kuramıyor.

@MuzipFilozof der ki: Sevmek cesaret ister; vazgeçmek ise çoğu zaman en kolay yoldur.

Eskiden de böyle severdi insanlar ama eskiden vefa güçlü bir hasletti...

... Sorumluluk güçlü bir duyguydu ama şimdi ailesine bağlı insanlar "yobaz" ilan edildi, "elalem neder? " diyenler cahil, "biz hepimiz" diyenler faşist damgası yedi. Sonuç sosyalinmedyasında; "insanlar kötüdür, kimseye güvenme, yalnızlık mutluluktur" yazıları ve "Lanet olsun töreye temalı, töre ile alâkası olmayan şeylerin töre diye itelendiği ez cümle " biz ne iğrenç insanlarız algısını körükleyerek bireyselci, ego savunucusu, kortuğu için sürekli havlayan köpekler gibi saldırgan dili başarı sayan insanlar yetiştirdik. Bu sebeple ayyuka çıkan egomuz böylesi arzulanan aşklarla kimya uyumsuzluğu yaşamakta. Biz makinelerle çok iyi anlaşırız, meselâ bir hata, çalışmayan bir yer varsa, nedenini ararız ama konu insanlara gelince kendi kendine düzelmesini bekleriz.