Artık ne sevmek ne de sevilmek istiyorum?

Bende de mesela şöyle bir psikoloji oluştu. Şimdiye kadar hiç sevgilim falan olmadığı için yalnızlığa alıştım. Hani böyle geldi böyle gidecekmiş gibi zaten, alıştım da diyorum. Biriyle sevgili olmam lazım, sevmem, sevilmem lazım kafasına girmiyorum neredeyse. Binde bir böyle bir düşünce oluşabiliyor ama genelde amaan kimseyle uğraşılmaz diyorum. Durduk yere sorumluluk almak, sahip olduğun dertleri ikiye katlamak vs. ne gerek var diyorsun. Bir de zaten kafa dengi biri çıkmıyor, insanlar bir acayip olmuş, kimseye güvenemiyorsun, artık sevgiye ve iyiliğe olan inancımı da yitirdim gibi. Her şeyin çıkar olduğu gerçeği ile yüzleşiyorum. Sevgi, saygı, sadakat, anlayış dışında bir şey vadetmiyorsam kimsenin benimle olacağını zannetmiyorum. İnsanların ilişkilerini gördükçe de ilişki yapmaktan da soğudum.