Tek bir duygu kırıntısı yok ne severim ne de sevilirim?

Kendimi seviyorum kimsenin sevgisine muhtaç değilim en büyük artı bu bence ve aynı zamanda çok empati ve merhamet duygum gelişmiş çoğu zaman insanların dertlerini benimsiyorum istemsiz şey birisi değilim yani odun düşünceli romantik birisym belli etmem

Ya ben inansamda olmaz

Sevgi olabilir ama bana uzak bir kavram karşı cinsi seveceksem çok uzak arkadaşlarımı aileme değer veriyorum sadece

Ilgilenmiyorum zaten ilgimi çekmiyor kimse görmezden geliyorum gibi birseu bu

Reddediyorum birisi çıkma teklifi ettiği zaman birisiyle samimi olmam lazım espiri komik olmam için erkeklerle özellikle aramda hep bir kırmızı çizgi var

Üni sona geldim ben hep böyleyim kütüphane yurt döngü halinde samimi olduğum birkaç arkadaşım var sadece

Kalbim yok kıramaz kimse

Nasıl yani açıklar mısınız?

Tabikide cevremde arkadaşlarım ve aileme değer veririm severim

Gerçekten kariyerimi çok önemsiyorum bunun yani sıra insanlarla gereksiz samimiyet kurmak istemiyorum samimi olduğum kişiler sicakkanli samimi yanımı görür bilemiyorum ya birde şu var karşıdaki kişi dünyanın en yakışıklısı olsun umrumda olmaz yani oda insan bende insanım hiç benim için

Tipi geçtim ben tanımakta istemiyorum yani ya belki ego gibi gözükebilir ama fakülte sondayjm mesela 1 sevgili bile yapmadım istemiyorum cevremde erkek arkadaşlarım vae aynı bölümde onlara hep sınırlı davranıyorum ki bana çıkma teklifi etmesinler diye ama ona rağmen ediyorlar sonra düşman gibi oluyorlar

Sağolun yorumunuz için ömür boyu böyle olacağım kararımı verdim ama sevilmek sevmek bana göre değil yaşlanınca da bir huzurevi tamamdır

Ilerde pişman olur muyum

Sanmam değişmesin zaten böyle iyiyim bu devire insanlar menfaat için birbiriyle konuşur

Öyleyim zaten

Neden

Soruyu ve detayı okuduğunuza emin misiniz

Kararımı verdim ben ama ömür boyu böyle olmak istiyorum