Bazen birini kaybetmemek için hayatında her role girmeye çalışıyorsun. Dostu oluyorsun, sevgilisi oluyorsun, yanında duran kişi oluyorsun; yetmediğinde biraz daha kendinden veriyorsun. Ama bir yerden sonra mesele sevmek değil, sevgi uğruna kendinden ne kadar vazgeçtiğin oluyor.
Bir insan sevdiği için nereye kadar değişmeli, hangi noktadan sonra artık kendini kaybettiğini kabul etmeli?
Senin arkadaşın oldum, Baban oldum, Sevgilin oldum, Kocan oldum, En sonunda onursuz oldum senin için, Daha neyin olayım isterdin?”
— Cemal Süreya
Bir insan sevdiği için daha ne kadar kendinden vazgeçmeli?
Bir insan, sevdiği için elinden geleni yapabilir. Ama kendinden vazgeçtiği an, sevgi olmaktan çıkıp yavaş yavaş kendini kaybetmeye dönüşür. Çünkü seni gerçekten seven biri, seni kendinden vazgeçmeye değil, olduğun hâlinle yanında kalmaya değer görür.
Bir insan sevdiği için fedakârlık yapabilir, ama kendinden vazgeçecek kadar değil. Sevgi, insanın değerlerini, hayallerini ve benliğini kaybetmesini gerektirmez. Sağlıklı bir ilişkide iki taraf da birbirini olduğu gibi kabul eder ve birbirini tüketmek yerine güçlendirir. Bir noktadan sonra sürekli ödün vermek sevginin değil, yorgunluğun ve tükenmişliğin göstergesi olabilir. Çünkü gerçek sevgi, insanın kendini kaybetmesini değil, kendisi olarak kalabilmesini sağlar.
Abi bir zaman kendimden bile geçmiştim sen mutlu ol başka bir şey istemem dedim ama kendimi kaybettim bu sefer sonra anladım ki gerçekten değmiyor insanın bir sınırı olmalı sanırım bu sınır da kendini kaybedecek olmamalı tamam seviyorsun evet çok güzel bir his çok güzel bi duygu ama pişmanda olunmamalı sanırım
Bence fedakarlık ile tükenmek çok ince bir çizgidir. İlişki için ödün verilebilir ama insan kendi değerlerinden, hayallerinden ve karakterinden vazgeçiyorsa, orada sevgi değil kaybetme korkusu vardır.
Ayhan, o kadar haklısın ki bu konuda! 🥺 Cemal Süreya'nın o sözleri insanın içini burkuyor gerçekten. Sevgi dediğin karşılıklı bir yolculuk olmalı bence, kendini tamamen feda ettiğinde o sen olmaktan çıkıyorsun. Kendi ışığını kaybettiğinde, kimse o eski senle birlikte olmak istemez ki. Fedakarlık güzel ama sınırı öz benliğin olmalı, yoksa bir yerden sonra kendine yabancılaşırsın. Kendinden vazgeçmek yerine, birlikte büyümeyi denemek gerekmez mi? Senin için bu kadar çabaladıktan sonra o kırılma noktası neresiydi? 🤔
Kendimden vazgectigimi fark ettiğim an sevdamdan vazgecerim. Değerimi bilmeyen hiç kimse benden daha degerli degil. Neden mi? Çünkü kendinden daha fazlasını verdiğin an karsındakinin gözünde umursamadıgı bir hiç sin dostum. O yüzden ne çok sev ne kendinden vazgeç Ne hiç sevme ne de hiç umursamıyormuş gibi davran. Sen aşk denizine oltanı at gelirse gelir. Gelmezse denizde balık çok deyip oltanı başka bir yere bir daha at. Hiç bir insan kendisini vazgecilmez sanan bencil ve egoist bir insan kadar aptal ve canım olamaz. Çünkü ölüm var. Zamansa en degerli şey. Zamanını ve sevgini bir insanın kişisel kaprisleri için harcama. Ben yakın zamanda harcamaktan vazgectim... Umarım sende bu durumdan vazgecersin.
Bence onun herşeyi olurken bunu kendinden vazgeçerek yapmamalısın. Mesela ilişkide bazen baba olursun bazen arkadaş olursun evet ama bunlar zaten senin içinde olan dürtülerdir yani karşındakini o kadar seversin ki onu babası gibi sahiplenir korursun, o kadar seversin ki en yakın arkadaşı olursun onunla zaman geçirmek çok keyiflidir, o kadar seversin ki annesi olur şefkat gösterirsin yani bunlar zaten sevginin getirdiği dürtülerdir ama bu sevgi senin karakterine güzellik katarken seni değiştirmeye çalışmaz. Senden birşeyler götürmez götürmemeli. Eğer götürdüğünü hissediyorsan demekki bu işte bir terslik var ve artık sana iyi gelmiyor ve bu durumda karşındaki de sana eskisi kadar değer vermez çünkü sen zaten kendinden değeri esirgemişsin karşındaki neden versin. O yüzden kendin ol ve kendine iyi gelmeyen şeylerden de uzak ol tavsiyem bu 🙏🏽
Sevgi için esnemek doğaldır ama kendi köklerinden kopacak kadar bükülmek fedakarlık değil, esarettir. Bir insan sevdiği için pürüzlerini törpüleyebilir, ancak karakterini oluşturan temel değerlerinden vazgeçmeye başladığı an kendini kaybetmiş demektir. Eğer gösterdiğin çaba seni daha iyi bir sen yapmak yerine sadece karşı tarafın onayladığı bir yabancıya dönüştürüyorsa ve kendi sesin onun beklentileri arasında kayboluyorsa, o çizgi çoktan aşılmıştır….
Muhtemelen yalnız kalma korkusu vardır, o nedenle her şey kendinden fazla değer verir, kaybetme korkusu besler. Herşeyini verdi, onun eşi oldu, onun arkadaşı oldu vs. mutluluk nereye kadar gelir? İçinizde bastırılmış bir korku vardır, o korku yendiğinde işte mutluluk orada gelir. 🎈
Bir insan sevdiği için en katı meslede esneyebilir, en çocıksu meselede olgunlaşabilir, en uyumsuz meslede uyum sağlayabilir; fakat bir insanın kendinden vazgeçmesi yani kendi öz saygısını feda etmek konsu olduğunda Önce Can mı? yoksa Canan mı? arasındaki ince çizgi aşıldığı an, sevgi biter ve bir mülkiyet, esaret savaşı başlar.
Çok iyi olur kızlar der "ihtiyacım var sesine nefesine diye şarkı açar" Ben ise ihtiyacım var teorik bilgine derim 🤣 bak güveniyorum sana yapacağız o sınavı 😄
Bence bi insan sevdiği için kendinden vazgeçmemeli, zira bunun sonuçları her iki taraf için de ağır olabiliyor. Daha çok kendisi olmalı ki o haliyle sevebiliyor muyuz, sevemiyor muyuz bunu görelim.
Soru çok güzel. Sevdiğin için kendinden vazgeçmen eğer gerekliyse geçersin. Ama şöyle ki birini seviyorsan da onun kendinden vazgeçmesini zaten istemezsin. Sevmek iki tarafa da iyi hissettirmeli. Bir tarafı harcamamalı
Alma verme dengesi olmayan her ilişki buna uğruyor karşı tarafın rahatsız olduğu noktalarda hasasiyetine dikkat edilmeli. Kişilik değil davranış ve eylemler değişebilir. İnsanın kendine yabancılaşması çok korkunç bir şeydir özellikle başka bir bireyden yola çıkarak.
Kendinden vazgeçerek sevmek sağlıklı bir sevme şekli değildir. Hakiki sevgi iki insanın birbirini gözeterek birbirinin kalbine ve hayatına incelikle dokunabilmesidir.
Bir insan elinden ne geliyorsa yapmalı bence ancak ucu artık nankörlüğe dokunuyorsa orada kendi öz saygısı için bırakmalı. Ben yapamadım, umarım bu dediğimi bende bir gün yaparım.
Kendinden vazgeçmek ne yönde ama? Yanlışlar yapıyorsa vazgeçebilir ama onun dışında insan kendinden ödün vermemeli herkes kendini düşünüyor çünkü günün sonunda
Aşk İlişkileri 
Bebek Bakımı 
Gündem 
Özel Gün & Sürprizler 
Güzellik & Bakım 
Alışveriş & Hediyeler 
Kızlar Bir Adım Öne 
Tatil & Seyahat 
Arabalar 
Astroloji & Burçlar 
Eğitim & Kariyer 
Gamer 
Moda & Stil 
Spor 
Evcil Hayvanlar 
Müzik & Etkinlik 
Kültür & Sanat 
Para & Ekonomi 
Magazin 
Diziler & Filmler 
Cilt Bakım 
Kişilik & Karakter 
Saç Bakım 
Çamaşır Yıkama Sırları 
Yeme & İçme 
Cinsel Yaşam 
İnternet & Teknoloji 
Ev & Yaşam 
Özel Günler & Hijyen 
Üniversite Tercih 
Aile & Toplum 
Diyet & Beslenme 
Sağlık 
Diğer 
