Birini yakmamak için uzağında durup yine de kalbi üşümesin diye sevmek mümkün mü?

Kalbi sıcak kalsın hiç üşümesin diye sevgimi ve şefkatimi ondan hiçbir zaman esirgemedim. Kalbimde ne kadar sıcaklık varsa hepsini ona uzattım ama insan bazen ısıtmak isterken fazla yaklaşırmış, sıcaklığı ateşe dönüşürmüş. Benim sevgim de böyle oldu. Kalbini ısıtayım isterken onu yaktım. Şimdi yakınına gitmeyeceğim, yanmasın. Benden uzak durup kendini korusun, ben de ondan uzak durup söz verdiğim gibi onu kendimden koruyacağım ama olur da bir gece kendini yalnız hissederse, kalbi üşürse ve yolu bu yazdıklarıma düşerse bilsin ki dünyanın bir yerinde onu hâlâ güzel hatırlayan, gülüşünü düşününce içi ısınan biri var. Bilirim onun kalbi bazen üşür, utanır söyleyemez üşüdüğünü. Kendini yalnız hisseder, üzülür, yıldızları izler, unutulduğunu düşünüp kalbi sıkışır. O hatırlanmayı sever. Uzağında olsam bile küçük balığı okyanusun sıcaklığından mahrum bırakmam. Karşılığında hiçbir şey beklemiyorum. Ne geri dönmesini ne yazmasını ne de beni hatırlamasını. Sevmek karşılık almak değil, bir insanın iyi olduğunu bilmek istemektir, ben bunu ondan öğrendim. Kendini hiç kimsesiz sanmasın. Bir zamanlar nasıl sevildiğini unutmasın. Onunla ilk zamanlarda yaptığımız o inek sinek atışmalarını, saçma sapan mezar şakalarımızı ve bir kelimeyle birbirimizi güldürdüğümüz anları bile özledim. Bazen birbirimizin ne dediğini anlamazdık ama yine de onunla konuşmak eğlenceliydi. Bazı insanlar hayatından gider ama gülüşü ve bıraktığı küçücük sıcak anılar içinde yaşamaya devam eder. Yakınımda onu yakıyorsam uzaktan baksın bana. Yanmasın sadece ısınsın. Benim payıma soğuk düşse de olur. Yeter ki onun kalbi bir daha hiç üşümesin