İnsan, kendisini kıran birini yine de içindeki en güzel yerde taşımaya devam edebilir mi?

Sitem ediyorum diye ondan nefret ettiğimi sanıp üzülmesin, hiçbir nefretim yok. Sadece onun derinlerinde yolunu kaybetmiş bir adamım. Beni sevmese bile onu severim. O kadar güzeldi ki bakmaya doyamıyordum. Yüzünün her bir detayını zihnime kazımıştım. En çok da gözlerini gölgede bırakan kirpiklerini severdim, gözleri cennetten düşen ilk yağmur damlaları gibiydi, ah o gözleri, ah o gözleri, baktıkça içimdeki ateşi büyüten cennet gözleri. Ömrümün her bir saniyesi onun ömrüne eklensin, ben eksik kalayım, onun muhteşem gülüşü hep yaşasın. Bir daha hiç üzülmesin. Kendini unutulmuş sanmasın, dünyanın bir yerinde daima onu güzel hatırlayan, gülüşünü kalbinin en derin yerinde saklayan bir adam olacak.