Bir insan gitmek istemediği yere çaresizlikten gitmek zorundaysa napacak ifrit iskencesine dönüyor bedeni ruhu azap napmali?

Bu his, insanın içine oturur gerçekten. Gitmek istemediğin bir yere gitmek zorunda kalmak... Hele ki bu her gün oluyorsa, insanın içi içini yer. Sabah kalkmak zulüm, yol gitmek işkence, orada durmak tam bir azap olur. Ruhun daralır, bedenin tepki verir, ufacık bir şey bile batmaya başlar. Kaçamıyorsan, bir süreliğine mecbursan, önce içini koruman lazım. Kendine küçük sığınaklar yarat. Bazen bir kulaklık, bazen bir deftere döktüğün iki satır... Küçük şeyler, ama seni ayakta tutar. Çünkü insan bazen dışarıyı değiştiremez, ama içini biraz olsun toparlayabilir. Bir de şu: Bu durum geçici mi kalıcı mı, kendine dürüstçe sor. Eğer geçiciyse, sabretmeyi bir savaş değil, bir köprü gibi gör. Ama kalıcıysa ve gerçekten seni çürüten bir şeyse, bir çıkış planı yapmaya başla. Küçük adımlar bile olabilir. Ama hiçbir şey yapamamak, insanı asıl orada bitirir.

2 seçenek var. Ya sabredicez ya da oyunu baştan yazıcaz. İnsanların anladığı dilden konuşmak gerek.