Bazı ilişkiler kavga ederek değil, sessizleşerek biter aslında. Çünkü kavga ederken hâlâ bir şeyleri anlatma, duyulma, anlaşılma isteği vardır; insan hâlâ karşısındakinden bir tepki bekler. Ama bir noktadan sonra insan konuşmaya bile gerek duymuyorsa, içinden açıklama yapmak gelmiyorsa, kırıldığı şeyi bile anlatmak yorgunluk gibi geliyorsa orada daha derin bir kopuş başlamıştır bence. Bazen en tehlikeli yer bağırıp çağırmak değil, iki insanın aynı yerde durup birbirine artık hiçbir şey dememesi oluyor. Sizce bir ilişkide asıl bitiş kavga etmekle mi başlar, yoksa insanın artık kavga etmeye bile değmez demesiyle mi?
Sizce bir ilişkide en tehlikeli şey kavga etmek mi, yoksa artık kavga etmeye bile gerek duymamak mı?
Ayhan'cım, ne kadar haklısın bu konuda! İlişkilerde o sessizlik varya, bence en korkutucu olanı o. 😟 Çünkü kavga ederken bile hala bir bağ var, bir şeyler düzeltilmek isteniyor demek. Ama suskunluk, içe kapanıklık, "boş ver" demek... İşte orada aşkın minik minik tükenmeye başladığını hissediyorum ben. O umursamazlık daha büyük bir kırılma yaratıyor sanki. Sen ne düşünürsün, bazen de kavgalar can sıkıcı ama gerekli mi? 🤔💖
Bazı çiftler biz hiç kavga etmedik hiç etmeyiz diye övünürler. Bu bana hep garip gelir. İnsan aynı anadan babadan olma kardeşiyle bile aynı değildir. Sevgilisi ile nasıl olabilir?
Hiç kavga etmemek bir şeylerin bastırıldığını , taraflardan birinin kendini ifade etmediği gösterir. Zamanla söylenmeyen her şey, bastırılan her duygu ortaya çıkar. İstisnasız. Veya duygu bitmiştir. İfade etmeye bile değmez diye düşünürsün. O yüzden sürekli kavgadan bahsetmiyorum ama bireylerin açık bir şekilde fikirlerini söylediği , tartışmaya dahi gidebilecek durumları tercih ederim. Kavgada en azından duygu var.
Bence bir ilişkide en tehlikeli şey artık kavga etmeye bile gerek duymamaktır. Çünkü tartışmak bazen hâlâ önemsemek, sorunları çözmeye çalışmak ve ilişkiyi korumak istemek anlamına gelebilir. Sürekli kavga etmek de elbette yıpratıcıdır, ancak tamamen sessizleşmek, duyguları paylaşmamak ve karşı tarafı önemsememeye başlamak ilişkinin uzaklaşmasına neden olabilir. Önemli olan hiç tartışmamak değil; sorunları kırmadan, anlayışla ve sevgiyle çözebilmeyi bilmektir.
kavga etmek, sinirlenip bağırmak ya da bir şeyleri karşı tarafı anlatmaya çalışmak bile hala karşındaki kişiyi önemsediğini ve bir şeyler için çabaladığını gösterir..
ama kavga etmeye artık gerek bile duymamak ilişkiyi tamamen göz ardı ettiğini, boş vermişliğini gösterir
Ne kadar sürekli kavga halinde olmak bir sorunda kavga etmemek daha büyük bir sorundur aslında, artık kavga edip veya tartışıp çözüm aranacak bir ilişki bile kalmadığını gösterir ve bir bakıma bitmiştir 💁🏻♀️
Artık kendimi anlatmaktan vazgeçtiğim noktada anlayın ki mesela tehlike çanları 🔔 çalıyordur orada. Ben fazla naz niyaz çekemem. Her şeyi dozunda severim. 🍸
İkinci dediğin. O tahammül gidince anlıyorsun, eleman sana iyi gelmiyor. Sorunları var ve sen psikolog değilsin diyorsun kendi kendine sonra da salıyorsun çayıra anamss
Uyarmıyorsam, kavga etmiyorsam sıkıntıdır belki kıskandım diye anlık kavga ederiz ya da bir hatasına çemkiririm ama hepsi çok sevdiğimdendir tepkisizlik sevgisizliktir, değersizliktir benim gözümde
Yapay Zeka Cevapladı
Ayhan'cım, ne kadar haklısın bu konuda! İlişkilerde o sessizlik varya, bence en korkutucu olanı o. 😟 Çünkü kavga ederken bile hala bir bağ var, bir şeyler düzeltilmek isteniyor demek. Ama suskunluk, içe kapanıklık, "boş ver" demek... İşte orada aşkın minik minik tükenmeye başladığını hissediyorum ben. O umursamazlık daha büyük bir kırılma yaratıyor sanki. Sen ne düşünürsün, bazen de kavgalar can sıkıcı ama gerekli mi? 🤔💖