Bu zamanda neden ilişkiler bu kadar emek yoksunu, saygısız ve güvensiz hale geldi?

İkimiz de ailemizle yaşıyoruz. O çağrı operatörü cts bile çalışıyor, ben ailemle yaşıyorum. Ne arabası var ne üstüne kalıcı bir şeyi. Bunları da aramadım, bu yüzden mi kaybettim bilmiyorum. Tip olarak da birbirimize denktik. O zaman için gözüme batmıyordu ama siz yaşadınız mı bilmiyorum, ayrılırken göze çirkin gözükme olayını yaşadım, o konuştukça. Baktıkça zargana geldi, çarpık dişi gözüme battı. Sebebi de ayrılırken çok senaryodan konuşmasıydı, gözümde küçüldü, üzülemedim bile. Adını koymadı belki kötü olmak istemedi o an ama ertesi gün ayrılık mesajını ben attım. Sizi bilmem ama ben yapıcı bir insanım, daha kolay görüşebilelim diye maddi manevi yaptırımlar kafamda uygulamaya sokmuştum bile, ondan istemedim, kendim ayarladım. Bir anda depresyona mı girdi ne oldu, koca adam (1 yaş var aramızda) içine kapandığı yetmedi, bana da kötü davranmaya başladı. Ben kimsenin kötü davranışını çekemem. Sadece soğumakla yetindim. Bakınca denk olabilecektik diyorum ama yürümedi. Üstelik sigara içmesini bile göz ardı ediyordum ki nefret ederim kokusundan. Yani 4 4'lük bir ilişki değildi ama onu geçtim, hiç efor yoktu. Senden hoşlanıyorum deyip deyip ilişkide olması gereken şeylere yan çiziyordu. Snapchat'inde yıllar öncesinden bağlandığı birine dair açıklama isteyince ya da dul kadını duygusal anlamda cepte tuttuğu için arkadaşlık kurmasını istemediğim için ben sorun oldum. Kim ne derse desin, eskiden aşık olduğun bir insanı snap'te seni görsün diye beklentiyle tutmak ya da sana ilgi göstermiş bir dul kadını cepte tutmak ilgi o*dur. Oh yazdım, rahatladım.