Aşk sana göre büyülü bir şey mi, yoksa bir zehir mi?

Bence bu sorunun cevabı insan aşkı dediğin şey, eğer işin içinde evlilik yoksa tamamen nefsani bir duyguya, yani bir süre sonra insanı tüketen bir zehre dönüşüyor. Çünkü o helal sınır çizilmediğinde, nefs devreye giriyor ve o büyülü sandığın duygu seni sinsice ele geçirip her şeyini zehirlemeye başlıyor.
Ama madalyonun diğer yüzü, yani Allah aşkı öyle mi? Orada nefsani hiçbir şey bulamazsın. O saf, tertemiz ve insanı köleleştirmek yerine bilakis özgürleştiren, ayağa kaldıran asil bir bağ.
Ben meseleye da beşeri aşkları öyle aşırı süslü, yapay sevgi aşk alemi yok; gerçek ortada. İş evlilikle taçlanmıyorsa, o çok övülen dünya aşkı bir zehirden ibaret kalıyor. Gerçek aşkı, insanı yıpratmayan o asil duyguyu arıyorsan yönünü Allah'a çevireceksin. İçten gelen sesim bana bunu söylüyor; gerisi sadece nefsin kendi kendine oynadığı, sonu hüsranla biten geçici bir oyundan başka bir şey değil.

Aşk toksiklik demek. Yani kadına arada huzursuzluk vereceksin ki seni arzulasin. O yüzden aşk pek saglikli bir şey gibi gelmiyor.

Kime aşık olduğuna, karşılığı olup olmadığına göre değişir

Doğru insanı bulana göre bence büyülü bir hikaye yanlış insanla birlikte olana zehir

Eğer doğru kişiyle olursan bir büyü, yanlış kişiyle olursan zehir