Yaş İlerledikçe Aşık Olmanın Zorlaşması?

İnsan olmak ne garip bir şey dir.
Hem bu kadar dolu, hem bu kadar eksik nasıl hissedebiliyoruz aynı anda?


Geçmiş aklımızdan çıkmıyor, gelecekse hiç gelmeyecekmiş gibi endişelendiriyor.
Arada kalıyoruz hep… o “şimdi” dediğimiz yerde.


Doğduğumuzda hiçbir şey bilmiyoruz.
Sonra büyüdükçe başkalarının fikirleri, doğruları, inançları, neyin ayıp neyin güzel olduğu, hepsi üstümüze giydiriliyor.


Bir bakmışsın, neye gerçekten sen karar verdin, neyi sadece öyle öğretildiği için kabul ettin, karışmış.


Yine de en derinde hep aynı arayış var:
Kendin olma isteği.


Bir aynaya bakıyorsun ama gördüğün şeyin sen olup olmadığından emin olamıyorsun.
İnsanları seviyoruz, bazen nefret ediyoruz ama fark ediyoruz ki ikisinde de kendimizden parçalar var.
Çünkü başkasında ne gördüğümüz, çoğu zaman içimizde ne olduğunu gösteriyor.


Bazen bana öyle geliyor ki…
Hayat dediğimiz şey, sadece kendimizi anlamaya çalıştığımız uzun bir yolculuk.
Ve belki de bu yüzden hiç tam olarak varamıyoruz bir yere.
Çünkü kendimiz de hep değişiyoruz.