30 yaşıma geldim hala gerçek aşkı bulamadım, güzellik beklentim yüzünden yalnız mı kalacağım?

Yaş oldu 30 artık, hayatım boyunca hiç “gerçek aşkım” diyebileceğim biri çıkmadı karşıma. Bazen gerçekten düşünüyorum, biz ne zaman sevip bir hayat kuracağız, ne zaman birine içimden gelerek bakıp “tamam, ben bu insanla bir ömür isterim” diyeceğim bilmiyorum. Uzaktan çalışıyorum, sosyal hayatım neredeyse yok; hayatım iş, spor ve ev arasında geçiyor. Bazen hoşlandığım kişiler oluyor ama güzellik konusunda içime sinmeyen bir şey gördüğüm an bütün isteğim kaçıyor. Bu kimseyi küçümsediğimden değil, kötü niyetimden de değil ama ben gerçekten güzellikten çok etkileniyorum. Bir insanın yüzüne baktığımda gözleri, çene hattı, yüz hatları, bakışı ve ifadesi o kadar uyumlu olsun istiyorum ki hiçbir şey yapmadan saatlerce izleyebileyim. Sadece bakmak bile içimi doldursun istiyorum. Mesela çene hatlarına, gözlerine, yüzündeki genel ahenge çok takılıyorum; birazcık bile gözüme batan bir şey olunca içimden “olmaz, ben bunu taşıyamam” diyorum. Belki acımasız geliyor ama elimde değil. Birine aşık olacaksam, hayatımı bir kişiye adayacaksam, aile kurmayı düşüneceksem, o kişiye baktığımda gerçekten hayran kalmak istiyorum. Tabii ki bunun karşı taraf için de geçerli olduğunu biliyorum; o da beni beğenmeyebilir, bunda da sonuna kadar haklıdır. Ben de mükemmel biri değilim, zaten keskin bakışlı biriyim, çok sempatik duran biri olduğumu da düşünmüyorum. Belki insanlar yaklaşmaya çekiniyordur, belki ben de ilk adımı atamadığım için kaybediyorumdur. Beni seveni ben sevmem, benim sevdiğim beni beğenmez gibi bir döngüye girdim sanki. Bir de şunu anlamıyorum; iki insan birbirini nasıl o kadar beğeniyor da ilişki başlıyor? Ben birazcık kusur görsem hevesim kaçıyor. Belki mükemmeliyetçilik, belki fazla seçicilik ama bir tane hayatım var. O hayatta da birine gerçekten aşık olacaksam güzellik istemem çok mu yanlış? Elbette karakter, sadakat, zeka, eğitim ve iletişim de önemli ama ilk bakışta o hayranlık hissi yoksa kendimi zorlayamıyorum. Hem çok güzel olsun, hem beni beğensin, hem karakteri düzgün olsun, hem de ben ilk adımı atmakta zorlanıyorum; böyle olunca insanın kafası iyice karışıyor. Sporda beni çalıştıran personal trainer’ımın bile sevdiği biri var, muhtemelen onun için gelecek planı yapıyordur. Ben ise hâlâ “ben ne zaman birine gerçekten hayran kalıp sevileceğim” diye düşünüyorum.