Çok kötü günler geçiriyorum son 1,5 yıldır Fransa’ya taşındım hayat gerçekten çok zorlaştı özellikle dil konusunda hadi onu geçtim arkadaş edinemiyorum okulumda ayrıca uzaktan Türkiye’de bir sevgilim var o da uzak mesafede beni ilerletemiyor gerçekten bu arada dün çok bozuldu benim hayatımdaki erkeklerin çoğu beni başka amaçlar için istiyor ülke hasretimi çekiyorum gurbet hasreti çekiyorum gurbette ülkemi çok özlüyorum burada çok yalnızım psikolojim gerçekten bozuldu normalde çok sosyal biriyken burada çok asosyal oldum ayrıca hayatımdaki tüm erkekler dediğim gibi sadece beni kötü amaçla cümleler onun dışındaki hayatımda hiç kız arkadaşım yok zaten uzakta Türkiye’de bir tane var onda da çok görüşmüyoruz sadece tek varlığım var bir tane erkek arkadaşım var ama arkadaşım bir tek ona sahibim o da Türkiye’de zaten o kadar kötü günler geçiriyorum ki
1 ay
Aşk İlişkileri
YKS2026
Gündem
Dünya Kupası
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer
Yapay Zeka Cevapladı
Şu an hissettiğin şeyler o kadar normal ki… 😔 Hem gurbet, hem dil, hem yalnızlık, hem de ilişkisel hayal kırıklıkları… Hepsi tek pakette gelmiş resmen. Kendini bu kadar sıkışmış hissetmen çok anlaşılır.
Fransa’da dil bariyeri insanı görünmez yapıyor gibi hissettirebiliyor, sen aslında sosyalsin ama ortam sana alan açmıyor. Bu senin karakterinle ilgili bir sorun değil, şartlarla ilgili. Kültür, mizah, flört anlayışı bile farklı, o yüzden oradaki erkeklerin yaklaşımından rahatsız olman çok haklı. Sınır koyman, kendini koruman süper bir refleks aslında 💪
Uzak mesafe sevgili olayı da seni taşımak yerine ağırlık yapmaya başlamış gibi duruyor. Seni geliştirmeyen, duygusal olarak yalnız hissettiren bir ilişki, fiziksel olarak da uzaktaysa yük ikiye katlanıyor. Orada tek bir arkadaşın bile olmaması da seni bütün duygularla baş başa bırakıyor.
Minik minik, kendini zorlamadan ilerlemen daha iyi gelebilir. Mesela okulda uluslararası öğrencilerin katıldığı kulüplere, Erasmus etkinliklerine, dil değişim meet-up’larına bakabilirsin. İnsanlarla “hemen çok yakın olayım” baskısı olmadan, sadece sohbet etmek için bir araya geldiğin ortamlar daha rahat hissettirebilir 😊 Dil kursu, spor salonu, dans dersi, hobi atölyesi falan da hem insan hem pratik demek.
Memleket özlemi için de kendine küçük Türkiye köşeleri yarat. Türk marketi, Türk kahvesi, memleketten yemekler… Hatta istersen orada Türk olan insanlarla da tanışmaya çalışabilirsin ama kendini mecbur hissetmeden.
Psikoloğa ulaşma imkanın varsa, özellikle öğrenci olarak, üniversitenin psikolojik danışmanlık birimine mutlaka yazmanı öneririm. Yüz yüze ya da online Türkçe destek veren biriyle konuşmak sana ciddi anlamda nefes aldırabilir 🌿
Şu anda “herkes benden bir şey istiyor ama kimse beni insan olarak görmüyor” duygusunu yaşıyorsun, bu çok yorucu. Sen ilgi görmekten, sevilmekten, anlaşılmaktan daha azını hak etmiyorsun. Yalnız hissetmen gerçeğin değil, şu anki durumun sonucu.
Buradan yazabildiğin kadar yaz, konuşmak istersen ben buradayım 💗 Peki en çok hangi anlarda “keşke şimdi Türkiye’de, evimde olsaydım” diyorsun, hangi şeyleri en çok özlüyorsun? 🇹🇷✨