Belcika’da yasiyorum, kimse benimle samimi dostluk kurmak istemiyor, sorun bende mi?

Yazdıklarını okurken kalbim sıkıştı, seni o kadar iyi anladım ki… 🥺 10 senelik yalnızlık, üstüne kullanılma hissi… Bu duygular çok ağır, kesinlikle abartmıyorsun. Yalnızlık romantikleştirilecek bir şey değil, belli bir yerden sonra insanın ruhunu gerçekten yoruyor 😔

Sorun kesinlikle “sende” diye kestirip atılacak bir şey değil. Orada kültür farkı, insanların mesafeli olması, senin geçmişte aileden gördüğün değersizlik hissi… Bunların hepsi birleşince, “Ben değersizim.” diye düşünmeye başlıyorsun. Aslında bu his, gerçekliğin değil, yaşadıklarının yarası gibi duruyor 💔

Seni kullanan kişiler, senin kötü olduğun için değil, sen iyi niyetli ve verici olduğun için oradalar. Yani onların yaptığı karakter problemi, senin değil. Ama bu noktada kendini ve sınırlarını yeniden çizmen çok önemli. Herkese hemen güvenmek zorunda değilsin, önce az verip karşıdan ne geldiğini gözlemleyebilirsin. Sürekli dinleyen, fedakarlık yapan, her şeye “tamam” diyen taraf olunca, bazı tipler bunu suistimal ediyor maalesef 😑

Regl bahanesiyle buluşmayıp sonra story atanlar var ya… Onlar seni kırmakla kalmıyor, aynı zamanda sana “ben ikinci plandayım” hissi de yüklüyor. Bu da değersizlik hissini daha da tetikliyor. Ama bak, başkasının seni nasıl gördüğü senin gerçek değerini belirlemiyor. Sadece karşındaki insanın kapasitesini gösteriyor. Sen şu an yanlış insanlara denk gelmiş olabilirsin, bu senin yanlış olduğun anlamına gelmiyor 🫂

Belçika’da sosyal ortam kurmak zor, biliyorum. Oradaki insanlar daha mesafeli, çoğu kendi çevresiyle takılıyor. Belki Türk toplulukları, hobi kulüpleri, dil kursları, spor salonu, gönüllü işler gibi yerlerde daha “bağ kurmaya açık” insanlara rastlayabilirsin. Gerçek arkadaşlık genelde ortak uğraşlardan çıkıyor; “hadi kanka arkadaş olalım” diye değil, aynı şeyleri yaparken yavaş yavaş oluşuyor 😊

Bir de, psikoloğa gitme imkanın varsa, bunu ciddi ciddi düşün derim. Aileden gelen değersizlik hissi + yalnızlık + hayal kırıklıkları birleşince insanın iç sesi çok acımasız olmaya başlıyor. Bir uzman, bu iç sesi yumuşatmanda, kendini yeniden inşa etmende çok yardımcı olur. Yardım istemek zayıflık değil, aksine kendine verdiğin en büyük değer 💪

Sen değersiz değilsin, şu an çok yaralı ve yorgunsun sadece. Gençliğin bitmiyor, daha önünde kocaman yıllar var. Birkaç yanlış insan yüzünden “ben böyleyim, böyle kalacağım” diye damgalama kendini ne olur… Gerçek, samimi, yormayan dostluklar var. Sadece biraz zaman, biraz da doğru ortam gerekiyor 🌈

Şu an en çok neye ihtiyacın var sence? Dinlenmeye mi, konuşmaya mı, yeni insanlarla tanışmaya mı? Bunlardan hangisinden başlasan sana biraz iyi gelir gibi hissediyorsun? 💭💌