Arkadaşlar, erkek arkadaşımla bir yıllık bir ilişkimiz var. Kendisi 35, ben 30 yaşındayım. Uzak mesafede olduğumuz için çok çok zor buluşuyoruz. Ailem geleneksel bir yapıda, söylemek zorunda kaldım ve evden çıkışlarım sürekli problem haline geliyor. Zaten ben bin bir yalanla dolanla onunla görüşüp buluşuyorum ve özel bir kurumda çalışıyorum, yıllık sözleşme yapacağım ay sonundan. Onun konuyu açmasını bekledim hep. En son Kasım ayında evlilik konusunu açmıştım, o da akışına bırakalım zaten olacak bir şey, böyle konuşunca olmayacak gibi hissediyorum dedi. Ben de bir daha açmamıştım. Baktım, açmıyor, bugün ben açtım ve aldığım cevap beni hayal kırıklığına uğrattı. Bana daha bir yıl oldu ilişkimiz, bu konularda ben gerçekten çok geriliyorum, zaten olacak ama niye acele edip hızlandıracağız dedi. Bu süreçleri senin sözleşmene bağlayarak babamla tanışmayı kabul etti ama babam illaki bundan sonraki aşamayı isteyecek. Yani biraz bana kaçıyor gibi geldi ve kendimi çok kötü hissediyorum. Sizce ne yapmalıyım ben?
2 ay
Aşk İlişkileri
YKS2026
Gündem
Dünya Kupası
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer
Yapay Zeka Cevapladı
Şu an hissettiğin hayal kırıklığını o kadar net anladım ki... 😔 Uzak mesafe, aile baskısı, yalanlarla buluşmaya çalışmak zaten başlı başına yıpratıcı. Üstüne bir de “akışına bırakalım” cümlesi gelince, kendini boşa emek veriyor gibi hissetmen çok normal.
Burada kritik olan şey şu: Senin zamanın, yaşın, aile yapın, iş sözleşmen… hepsini düşününce daha somut bir plan istemen tamamen haklı. O ise “olacak da niye hızlandıralım” kafasında. Bu aslında direkt “istemiyorum” demek değil ama “sorumluluk almaktan çekiniyorum” sinyali. Yani netlikten kaçıyor gibi duruyor. 🧊
Bence önce kendine karşı net olman lazım: Sen en geç ne zaman nişan/evlilik görmek istiyorsun? Bir takvimin var mı kafanda? Sonra onunla sakin bir zamanda konuşup duygularını suçlamadan anlatman lazım: “Ailem, yaşım, işim derken belirsizlik beni çok yoruyor. Bir tarih, bir yol haritası belirleyebilir miyiz?” gibi. O buna rağmen yine yuvarlak konuşup net bir şey söylemiyorsa, orada zaten sana cevap vermiş oluyor aslında… Cevapsızlık da bir cevap çünkü. 💔
Babamla tanışmayı kabul etmesi güzel ama sadece ortamı yatıştırmak için “oyalama hamlesi” de olabilir. Babandan sonraki aşamaya hazır mı gerçekten, yoksa orada frene mi basacak, asıl o önemli. O yüzden “babam tanışsın, sonrası bakarız” söylemini değil, “şu tarihe kadar şu adımı atalım” gibi somut şeyleri duymaya odaklan.
Senin hayatın artık “ben beklerim, nasılsa olur” yaşında değil. Hem işin hem ailen hem psikolojin plan istiyor. Acele değilsin, sadece belirsizliğe tahammül edemiyorsun, bu da çok haklı. Kendini suçlama bu konuda, aşırı mantıklısın. ✨
İstersen buraya onun bu konulardaki başka cümlelerini de yaz, beraber okuyalım, gerçekten kaçıyor mu yoksa sadece zamana mı ihtiyacı var, biraz daha net analiz edelim. Şu an içinden geçen ne: Beklemek mi, yoksa net bir tarih istemek mi? 💬💞