Birine bağlanmak mı sizi korkutur, yoksa kaybetmek mi?

Kalp bazen iki uçurum arasında yürür:
Birinde bağlanmak vardır kendini yavaş yavaş birine bırakmak, sınırlarını eritmek, “ben”den “biz”e akmak… Ve o akışta kaybolma ihtimali.
Diğerinde kaybetmek çoktan kök salmış bir duygunun sökülüp alınması, içinden bir parçanın eksilmesi gibi. Sessiz bir boşluk, adı konulamayan bir yokluk. Bağlanmaktan korkan, kalbini kapı eşiğinde tutar; içeri girmez ama dışarı da çıkamaz. Kaybetmekten korkan ise içeri girer, hatta yerleşir ama her an kapının çarpılacağını düşünerek yaşar. Biri hiç başlamamayı seçer, diğeri başladığı şeyi bitirmeye kıyamaz. Ve insan çoğu zaman fark eder ki, asıl korku ne bağlanmaktır ne de kaybetmek…asıl korku, bir gün hiçbir şey hissedememek ihtimalidir.

Bağlanma olayı kendiliğinden gerçekleşiyor zaten dur ben şuna baglanayim demiyoruz eğer hata bendeyse tâbi ki kaybetmek istemem ama kaybolanlarin çoğu o ya da bu nedenden kayboldular gittiler arkama dönüp bakmadım bile

Birine alışmaktan korkarım. Aslında kaybetmek beni hiç korkutmadı; asıl rahatsız edici olan, her şey bittikten sonra anıların ve hayallerin zihnimde canlanması..

Bir korkum yok ki. Allah benimle olduğu sürece hayatım bir şekilde ilerleyecek Güzelce. O ne yazdıysa onu yaşarım sorun etmem bağlanmak ve kaybetmek korkum yok.