Gerçekten sevmeye cesaretiniz var mı, kalp kırıklığına rağmen yeniden aşık olabilir misiniz?

Kalp kırıklığı, aşkın sonu değil; çoğu zaman onun sert bir öğretmenidir.
Gerçekten sevmeye cesaret etmek, yeniden yara almayı göze almak demektir. Çünkü insan bir kez incindiğinde, kalbin kapısına görünmez bir kilit takılır sanırız. Oysa o kilit pas tutmaz; sadece sabırla bekler. Bir gün, en beklemediğin anda, bir bakışın sıcaklığıyla gevşer.
Evet, yeniden aşık olunabilir. Ama aynı eski masumiyetle değil… Bu kez daha sessiz, daha temkinli, ama daha derin bir sevgiyle. Çünkü kırılan yer, aynı zamanda ışığın sızdığı yerdir.
Aşk, kalbin “bir daha asla” dediği yerden değil; “belki yine” dediği yerden doğar. Ve bazen en büyük cesaret, geçmişin izlerini saklamak değil, onları taşıyarak hâlâ sevebilmektir.
Sonunda insan şunu öğrenir: Kalp kırıkları, sevmeyi bitirmez… sadece ona daha fazla anlam katar.

Ben severim. Çokta güzel severim. Çünkü aşk benim içimde ve aşk benim. Hak ettiğini düşündüğüme veririm o sevgiyi. Anlamları kavramlara veren insanoğlu olduğu sürece etrafta kalmasa bile içimde olacak aşk her daim. Ulan güzel falan yazmaya çalısmıyorum ha boyle düşünüyorum :D Okuyunca cringe geldi :D

Cesaretim var da sevilmeye değer var mı? Kimse ne istediğini bilmiyor ki. Anlık heveslere ya da sadece vakit geçirmeliklerle takılıyor insanlar. Benim sevgim ziyanlık değil gerek yok