Yıllardır süren mutsuzluk ve yaşam enerjisi kaybı normal mi, eski benliğime nasıl dönebilirim?

Daha önce 5-6 tane ilişkim oldu şu anda da 2 yıllık bir ilişkideyim. 5-6 sene önce biten bir ilişkimden sonra yaşam enerjimi kaybettim. Ne eski neşem ne de heyecanım kaldı, o zamandan beri mutsuzum. O ilişkiden sonra da hayatıma girenler oldu. Şu anda da bir ilişkim var. İlişkimde her şey gitgide iyiye gidiyor, çift olarak mutluyuz. Ama kendi başıma mutlu değilim kesinlikle. Hayattan asla zevk almıyorum. Yıllardır depresyondayım, değişik şeylerle ilgilenmeyi denedim ancak kısa süre keyif alsam da sonuç hep aynı. Yıllar önce biten bir ilişki içimdeki insanı öldürdü resmen. Oluşturduğumuz hayaller, kurduğumuz güven, birlikte olan alışkanlıklar, hayat uyumu hepsi bir anda çöpe atıldı ve o zamandan beri toparlayamadım. Şu an hayata devam etmek için elimden geleni yapıyorum ama aşkın hayatımda önemli bir yeri var ve birisi kalbimi defalarca kırdıktan sonra asla o düzeyde bir tutkuyu yaşayamıyorum. Sevildiğimden emindim, bana resimler çizer, şiirler yazar, arkadaşlarına sürekli bahsederdi. Bir yerden sonra ise bütün davranışları değişti, kısa süre sonra ise benden ayrıldı. Yıllar boyunca unutmamamın bir sebebi de aslında cevapsız sorular, asla net davranmadı; neden benden ayrıldı, neden soğudu, soğumadı mı, ailesi mi zorladı ki ailesi biraz tutucu insanlardı bu tarz şeylerde, neden devam etmek istemedi bir çok soru daha var böyle. Ve ben her zaman her türlü şeyi açık sözlü bir şekilde belirtebiliyorum olumlu olumsuz. Bana karşı açık sözlü bir şekilde ne olup bittiğini de anlatsa belki ben de daha rahat yoluma devam edebilirdim. Hatayı kendimde aramak, hatayı onda, ilişkide, cartta curtta aramak yeterince yormuşken. Bir anda her şeyden çok sevdiğin insanın yokluğu da beni bitirmişti. Toparlamak için çok şey yaptım. Ama yolun sonunda hayattan dersini almış, aynı şeyi defalarca yaşamış, bir şeyin doğrusunu yanlışını bilen yani deneyimli ama hayattan keyif almayan birine dönüştüm. Dediğim gibi şu anda 2 yıllık bir ilişkim var ve mutluyuz ama hayatta yaşam enerjim yok. Aslında sadece eski beni geri alabilmek isterdim; mutlu, enerjik, neşeli, hayattan keyif alabilen, sevdiği şeyleri yaparken zevk alabilen. Ancak hayat şu anda gri bir duvar gibi. Hayattaki rutinler, okul, iş, insanlar her şey aynı düzende ilerliyor. Ben ise sadece hayat bana ne öğrettiyse, yolun sonunda neyi doğru bildiysem onu yapıyorum ve günü tamamlıyorum. Ailem, sevgilim, çevrem benden kişiliğimden ve davranışlarımdan gayet memnunlar. Ancak eve girdiğimde 4 duvar arasında yalnız kalan ben, kendinden en son kaybettiği parçanın eksikliğiyle sadece hayatta kalma amacıyla öylece nefes alıp duruyorum. Evet yıllar geçiyor, insan büyüyor, gelişiyor, düşünceleri değişiyor. Davranışlar, huylar, alışkanlıklar değişiyor. Ancak kalp kolay kolay değişemiyor. Artık çok tutkulu bir aşk yerine ilişkinin artısı eksisini analiz edip başlangıcına kıyasla ne durumda olduğuna bakıyorum. Kız arkadaşımı çok seviyorum ve onunla olduğum için de mutluyum ama bir insan tam anlamıyla kendi olamadan asla tam olarak da mutlu olamıyor. Asla eski sevgilimi özlemiyorum ve asla onu istemiyorum. Ama zamanla ona olan nefretim azaldı. Arada diyorum bir yerde fırlasa ve geçmişe dair olup biteni dese, helallik alsa, sonra da tekrardan yok olsa. Keşke zamanında bana açık ve dürüst olup her şeyi anlatacak cesareti olsaydı. Ama geçmişte eksik kalan şeyler açılan bir yaranın tam olarak iyileşmemesine de sebep veriyor. Sonuç olarak tek istediğim kendimi toparlayıp hayata geri dönebilmek, geçmişin yüklerinden şu anda bir şey hissettirmeseler bile kurtulabilmek.