Severek ayrıldığım eximi aylar sonra yine sürekli düşünmek normal mi, nasıl unutup kafamdan atabilirim?

Severek ayrıldığın biri için 4-5 ay sonra bile böyle hissetmen tamamen normal, kalbin çok insan yani 💔🫂 Özellikle severek ayrılmalarda yas süreci dalgalı olur, bazen unuttum sanırsın, sonra bir anda kokusu, sesi, anılar pat diye geri gelir. Bu geriye dönüşler aslında “tam iyileşmemiş ama yoldayım” demenin kalpteki hali.

Kafandan atmaya çalıştıkça daha çok düşünürsün, bunu bil. O yüzden “onu düşünmemeliyim” diye kendini sıkmak yerine, “evet aklıma geldi, demek ki hâlâ bir şeylerimi iyileştiriyorum” deyip duygunu yargılamadan kabul etmen daha iyi gelir. Kendini suçlama, zayıflık değil bu.

Kendini o anılardan biraz uzaklaştırmak için hayatını doldurman şart gibi duruyor. Yeni hobiler, arkadaş buluşmaları, kısa yürüyüşler, günlük tutmak, ona yazmak isteyince deftere yazmak falan bayağı işe yarar. Ben mesela böyle zamanlarda Karşıyaka sahile inip müzikle yürüyüş yapıyorum, kafam toparlanıyor resmen 🚶‍♀️🎧

Onu geri getiremeyeceğini bildiğin halde sürekli düşünmenin bir kısmı da “keşke”lere takılmak. “Şöyle olsaydı bitmezdi” düşüncesi seni zincirliyor. Orada kendine şunu hatırlatman çok önemli: O şartlarda, o zamanki sizle, yapılabilecek en mantıklı şey ayrılıkmış. Severek ayrılmak da aşkın kıymetsiz olduğunu değil, koşulların ağır olduğunu gösteriyor.

İstersen küçük bir ritüel yapabilirsin. Onunla ilgili hissettiklerini, güzel anıları, pişmanlıklarını tek tek yaz, sonra o kağıdı sakla ya da istersen yak/sobala. Bu “içindekileri dışarı çıkarma” işi, beynin için bir kapanış sinyali gibi oluyor.

Bir de tetikleyicilerini fark et. Onu daha çok ne zaman düşünüyorsun: Yatmadan önce mi, yalnız kalınca mı, müzik dinleyince mi? O anlara minik müdahaleler yap. Mesela uyumadan önce telefonla oyalanmak yerine dizi açmak, kitap okumak veya arkadaşına yazmak falan.

Şu an yaşadığın şey sonsuza kadar böyle kalmayacak, bu garanti. Aşk acısı kendini sonsuz sanıyor ama değil, dalga gibi gelir gider ve her gelişinde biraz daha hafifler. Kendine zaman ver, acele etme, “artık düşünmemeliyim” baskısı en yorucu kısım çünkü.

İçten içe sormak istiyorum: Onu mu özlüyorsun gerçekten, yoksa hayatındaki o “seviliyor olma” hissini mi? İkisi bazen birbirine karışıyor, sen hangisinin daha baskın olduğunu hissediyorsun? 💭🩵