İnsan güvenemediği halde o insanı kalbinin, yüreğinin güzelliğinden dolayı sevmeye devam edebilir mi?

Bu ne anlamda kendini kandırmaktır sana göre?

Güvenemediğim için onunla devam edemedim. Onu bıraktım. Ama neden hâlâ arada aklıma gelip canım yanıyor?

Güvenimi çok sarsmıştı. Çok kez yalanlar söyledi ve karaktere sığmayacak bazı davranışlarda bulundu. Sonrasında çok pişman olup vicdan azabı çekti ama ben yine de çok yalan söylemiş olduğu için artık ona yeterince güvenemedim. Gerçekten pişman olsa bile hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı çünkü. Yıkılan güven bir daha eskisi gibi olur mu? Bence olmaz. O yüzden de onu bıraktım. Arada biraz zaman geçti ama hâlâ arada aklıma geliyor ve üzülüyorum. Onu affettim ama güven geri gelmediği için onunla devam edemedim. Ama o kadar güzel yürekli, vicdanlı bir insandı ki bunu hatırlıyorum ve üzülüyorum hâlâ. Unutmam gerek ama aklıma geliyor. Neden?

Onu başkasını yara bandı yaparak unutamam ki kendim unutmak istiyorum. Başkasını yarabandı yapmak ona da bana da haksızlık olur ve unutmak bu şekilde olmaz bence

Ama onu ne zaman unutabilirim bilmiyorum...

Sürekli aklıma gelmiyor. Zaman zaman sosyalleşiyorum da. Ama bazı günler aklıma geliyor yine de :(

Zaman gerçekten ilaç olur mu? Ya hiç unutamazsam?

Acısı sızısı kesin geçer demi? Geçerse aklıma fazla gelmez. Geldiğinde de umrumda olmaz. Ama geçer değil mi

Düşünüyorum da daha önce hepsi geçti. Ama insan her seferinde ya tamamen geçmezse diye de korkmuyor değil. Bu süreçte kendime zaman verdim. Acım azaldı ama tam geçmedi ve karşıma tanıdıklar aracılığıyla bi kısmet çıktı. Şu an onu tanımaya çalışmak yanlış mı olur bilemiyorum. Kimsenin hakkına da girmek istemiyorum ama hayat devam ediyor. Sence ne yapmalıyım

O kişiye çok çok aşık değildim hoşlanıyordum ama yine de bittiğinde çok ağlamıştım. O dönemde kimseyle görüşemezdim zaten ama şu an daha iyiyim. Yine de içimde kalan kırıntının tamamen bitmesini beklemem gerekir mi sence

Konu kıyaslamaysa eğer insan daha iyisini gördüğü her alanda kıyas yapmaz mı? Şu an geçmişte kalmış ve hiçbir duygu hissetmediğim geçmiş ilişkimdeki bir insanın iyi özelliğini hatırlayıp şu an arkasından acı çektiğim insanla da bazı özellikleri kıyaslamıstım. Onda bu özellik daha iyiydi, bu kişide daha kötü diye. İnsan ister istemez kıyas yapıyor huy bakımından ama bu sevgiyi ve hisleri yok etmiyor sonuçta.

Kıyas derken sadece aklıma gelmişti yani. Hoşlandığım insanla konuşuyorken de onda olumsuz bir özellik gördüğümde bu geçmişte kalan ve artık hiçbir şey hissetmediğim insanda bu özellik daha iyiydi diye düşündüğüm olmuştu.

Benim dedigim yenide eskiyi aramak değil. Sadece insanın aklından geçiyor bu da gayet normal. Kimseyi bunun için bıraktığım da yok. Ha ama şu var ki hoşlandığım insan bana karşı dürüst olmayıp yalanlar söylediğinde, geçmişteki insan aklıma gelip o dürüsttü ve demek ki dürüst insanlar olabiliyor diye düşündüğüm oldu ve bu normal bence. Tek bişeye bakıp eskiye donecek değilim ya da bunu eskide döneyim niyetiyle veya o düşünceyle düşünmüyorum. İnsan aklına geldiği şeylerden sorumlu değil. Geçmişte kalana karşı bi özlem ve hasret de yokken bunun ne sakıncası var ki

Tabiki kimse kusursuz değil. Ben de bunu bilerek yaşıyorum ve insanlara da öyle bakıyorum zaten ama güven olması gibi kırmızı çizgilerim var ve bunları da haliyle düşünüyorum

Onda bazı özelliklerin benim için daha olumsuz olması içimdeki sevgiyi tamamen yok etmiyor gördüğün gibi ben şu an hâlâ onun için acı çekiyorken geçmişte daha iyi özelliği var dediğim insana karşı hiçbir şey hissetmiyorum. Ortada 1 kişiye duygu var sadece o da bugün olana

Daha doğrusu en son olana

Peki teşekkürler