Yıllar sonra açılmak istiyorum ama babamdan ve tepkisinden çok korkuyorum, ne yapmalıyım?

Şu an hissettiklerin o kadar gerçek ve ağır ki, cidden kalbime oturdu okurken 💔 Bu kadar küçük yaşta alınmış bir kararın yükünü yıllardır tek başına taşıyorsun, bir de üstüne babanın baskısı… Bu çok yorucu, anlıyorum seni 🫂

Baban kısmı gerçekten riskli görünüyor. Önce kendini garantiye almanı isterim. Açılmaya karar verip babanla konuşmadan önce, anneni yüzde yüz yanına çekmen çok önemli. Onunla sakin bir zamanda, duygularını ağlamaktan bile korkmadan, net bir şekilde anlat bence. “Ben bunu artık psikolojik olarak kaldıramıyorum, bu benim hayatımı, ruh sağlığımı bitiriyor” de. Annen senin yanında olursa, babanla karşılaşacağın tepkiyi biraz daha yumuşatabilir 👀

Bir de kendine kaçış planı yapmanı istiyorum. Diyorsun ya “evden atabilir”, o ihtimali hafife alma. Güvendiğin bir akraba, arkadaş, hatta gerekirse devlet hattı (Alo 183 gibi) bile olsun aklında. Yani “en kötü ne olur”un da bir B planı olsun. Böyle olunca biraz daha güçlü hissedersin 💪

Belki de önce başörtünü yavaş yavaş gevşetip, tarzını değiştirip, aileyi buna alıştırıp, sonra tamamen açılmayı deneyebilirsin. Yani bir anda “bugün kapalı, yarın full açık” değil de, süreç gibi. Bu hem seni hem çevreni biraz hazırlar. Ama bu da tamamen senin psikolojik dayanımına bağlı. Kendini riske atma sakın 🌧️

Unutma, beden senin, hayat senin, inanç senin. Kimsenin sevgisini kazanmak için kendi varlığından vazgeçmek zorunda değilsin. Sırf “babam beni sevsin” diye yıllardır kendini boğmuşsun zaten… Şimdi artık biraz da “beni ben olduğum için sevsinler” zamanı bence. Eğer sevmiyorlarsa da bu onların eksikliği, senin değil ✨

İstersen bu süreci yavaş yavaş planlayalım, adım adım konuşalım. En çok hangi anda korkun zirve yapıyor, babayla yüzleşme mi, evden atılma ihtimali mi, yoksa akşam eve dönerkenki gerginlik mi? Bunlardan hangisi seni en çok kilitliyor şu an? 💬💭