Biriyle evlenip hayatımız düzene koyduktan sonra boşansam mantıklı mı?

Yani o düşüncede bakarsak benim annem babam da o zaman benim hayatımı mahvetti derim

Sağlıksız ilişkilerin sağlıksız kurban çocuğu oldum

Etmiş zaten. Bak böyle düşünüyorsun. Her çocuğun çatışmasız kavgasız gürültüsüz birbirini seven ana baba olan bir evde büyümeye hakkı vardır. Anne baba bunun için çabalar ama olmuyorsa da olmaz. Bu normal çünkü çaba var. Ama sen en başta niyetim bu diyorsun. Hele bu bir kız çocuğu olacaksa belki travmatize olacak ve yetişkin bir kadın olduğunda hep evli erkeklerle olup onların yuvasını yıkmaya çalışacak. Ne gerek var buna?

Peki ben bilmediğim şeyi nasıl çocuğuma öğreteceğim?
Sevgilin ne olduğunu anne baba da öğrenmedikten sonra karşı taraf bana verse bile ben o sevginin ne olduğunu bilmiyorum ve onu aglatıyorum

Sevgi bilinen bir şey değildir. Hissedersin. Hayatındaki insanı seviyor musun? Yanındayken mutlu hissediyor musun? Ona güveniyor musun? Ondan başkasıyla konuşmak ilgilenmek istiyor musun? Onu arzuluyor musun? Tüm bunları o sana karşı hissediyor mu ve sana hissettirecek eylemler yapıyor mu? Bu böyle anlaşılır.

Psikolojim bozuk diyorlar genelde. Anlık bir şey yapıp pişman olabiliyom sonra. Zaten genelde de sevilmeyen biriyim.
Fiziksel olarak güzelsin ama canım resmen diyorlar

Psikolojinin bozuk olduğunu psikoloji bilimini okuyup bu alanda uzmanlaşmamış insanların söylemesine takılma. İster psikolojin bozuk olsun ister olmasın herkesin bir psikologu olması lazım. Ama gerçek bir psikolog olacak klinik eğitimlerini tamamlamış olacak ve kendi iç yolculuğuna onunla çıkacaksın. Oralarda bir kırılma bozulma vs varsa onunla tamir edeceksin. Sevilmemeye gelirsek herkes herkesi sevmek zorunda değil. Ben hayatımda ailem dışında hiçkimsenin beni sevmesine veya sevmemesine takılmadım. Ben herkesi sevmeyebileceğim gibi kimse de beni sevmeyebilir. Eskiden daha küçükken/gençken bir yerde tek olmak kötüydü. Mesela okulda sınıfta hiç arkadaşımın olmaması, tek başıma yemek yemek, tek başıma alışverişe çıkmak, tek başıma konsere sinemaya tatile gitmek kötüydü. Ama şimdilerde bunları tek başıma gayet rahat yapıyorum. Onay almayı pek hissetmiyorum. Tek başımayken de bir şeylerden zevk alıyorum. Bir ortamda kimseyle tanışıp arkadaş olmaya çalışmıyorum. Bir ortamda ben kimsenin adını falan bilmiyorum ama insanlar benim adımı biliyor üstelik pek diyaloga girmediğim halde. Arkadaşlığa sevgililiğe evliliğe karşı değilim olursa olur olmazsa olmaz yani.

Benim annem babam olmadı yani biyolojik olarak oldular ama hiç sahip çıkmadılar taktigim onarsigim her an kanatlarimi kırıp bana yük oldular hayattan soguttular

Canımı sıkan tek bir şey var. Öğretmenim, atanamadım mesleğimi yapamıyorum. Adam gibi para kazanıp kendime vakit ayırıp kendimi şımartamıyorum. Param olsa yurtiçi yurt dışı turlara katılır gezerim. Tatile giderim. Alışverişe çıkarım ayrı evime çıkar onu dekore ederim. Yabancı dil kursu basgitar kursu gibi kurslara gitmek isterim. Ama parasızlıktan ve işsizlikte yapamıyorum.

O zaman o ana babayı da zktir et. Onların yaptığı hatayı yapma. Gerçekten hazır değilsen, bir çocuğun hem ruhsal hem ekonomik sorumluluğunu alamayacaksan evlilik gibi bir şeyden korkun vs varsa çocuk yapma. Sonra ilerde annen babanın sana davrandığı gibi çocuğuna davranırsın yazık günah ona bunu miras bırakma.

Bende önlisans mezunuyum kariyer anlamında boş değilim ama hayat sadece kariyer yapıp para kazanmakla bitmiyor yolda sevgiyle büyümüş baba kız ilişkisi görüp ağlamaya başlıyorum gözlerim doluyo kreşte çocukları sevemedim calisamadim uyum sağlayamadım annemden yana eksikte olsa kırıntı acı dolu bir sevgi gördüm ama baba sevgisine aç kaldığım için toplayamiyorum kendimi erkek gibi eril enerjim var sinirlenince kendimi savunmayı sınırlı soğuk asabi birine dönüştüm. İşime gelmeyen hiçbir şeyle uğraşmak istemiyorum pek. İleride mükemmel hayatım olsa dahi mafvedecegiminde farkındayım çünkü benim kalbim çok öncesinde çok kötü kırıldı ben aslında hep yarım biriydim

Hensireyim şu an yani iki yillik

Bunlar çok kötü evet ama kreşte çocukları sevememen normal. Çünkü çok şımarık olabiliyorlar kendine kızma. Bu eril dişil enerji olaylarına da takılma. Bir insanda yeri geldiğinde eril yeri geldiğinde dişil enerji olur. O popüler anlatıma göre bende de dişil enerji pek yok. Her şeyin sebebini kendinde arama. Soğuk asabiyim diyorsun iyi de bakalım çevrendekiler nasıl davrandı? Bana da asabi derler ama normalde o kadar asabi değilim asabiliğimi gösterince öyler derler. İleride mükemmel bir hayatın olduğunda mahvetmeyeceksin. Eminim buna. Kendini sev, sevmeye çalış. Kimse sevmese de sen kendini sev. Çünkü kendini sevmeye değer görmeyeni kimse sevmez. Ayrıca bir tane kendin var. Ha, bu "kendini sev" lafı boş bir laf değil şişirilmiş içi boş bir özgüvenle sevmekten bahsetmiyorum. Olumlu olumsuz yanlarını da bil ve öyle sev. Kendine karşı dürüst ol ama acımasız da olma. Mesela "BEN SEVMEYİ BİLMİYORUM" "BEN SİNİRLİ SOĞUK ASABİYİM" bunlar çok genel ve sana başkalarının senin hakkındaki düşünceleri sen bunları içselleştirmişsin. Sevmeyi bilmek bir defa çok saçma. Kime göre sevmeyi bilmek neye göre? Sevmenin bir el kitabı var da herkes ona göre mi sevecek? 😀 Adam kadın öldürüyor sevdim de öldürdüm diyor diğer de ben onu çok sevdim ama o benle mutlu değildi hayatından çıktım diyor. İkisi de sevgi bunun. Sinir asabiyet de hayat şartları çevresel etkilerden kaynaklanıyor bence. Ben annem babamdan sevgi gördüm ama benim de hiç erkek arkadaşım olmadı. Ben de bir ilişkide nasıl davranacağımı bilemiyorum. Öyle doğaçlama takılıyorum.

Tek başıma bakabilirim bence erkekler şu konuda sadece kadınları kızdırıyor yani hiçbir boka yaramıyor çocuk vermek dışında