Birini sevmek, onu olduğu gibi kabul etmek midir?

Birini sevmek, onu olduğu gibi kabul etmeyi içerir;
ama olduğu gibi bırakmayı her zaman gerektirmez.
Gerçek sevgi:
Karşındakinin karakterini, yaralarını, eksiklerini inkâr etmez.
“Şu hâlinle değerlisin” duygusunu hissettirir.
Değişimi zorla değil, güvenle ve zamanla ister.
Ama kabul etmek:
Zararlı davranışlara göz yummak değildir.
Seni inciten şeyleri sineye çekmek değildir.
“Böyleyim, katlanacaksın” anlayışını meşrulaştırmak değildir.
Sevgi şunu der:
“Seni olduğun hâlinle görüyorum ve seviyorum;
ama birbirimizi daha iyi hâle getirebiliriz.”
Kabul, sevginin temelidir.
Sınırlar, sevginin kendine saygısıdır.
Değişim, sevgi varsa mümkündür; zorunluysa sağlıklı değildir.