Aşk bazen iki insanın birbirine benzemesiyle güçlenir, bazense farklılıklarıyla büyür. Kimi aşk, birlikte değişmeyi öğretir; kimi ise olduğu hâliyle sevmeyi. Ama bazen değişmeye çalışırken kendinden uzaklaşırsın, bazen de olduğu gibi severken eksik kalırsın. Aşk bu iki uç arasında bir denge ister, biri fazla olursa ya seni yorar ya da onu kaybettirir. Peki sence, aşkın gücü değişimde mi gizli, yoksa kabullenmenin sessiz güzelliğinde mi?
Birini gerçekten sevmek, onu olduğu gibi kabul etmek mi yoksa onunla birlikte değişmeyi göze almak mı?
Bence birini gerçekten sevmek, hem onu olduğu gibi kabul etmek hem de onunla birlikte değişmeyi göze almak demektir. Yani sadece birini “olduğu gibi sevmek” yetmez; aynı zamanda “onunla birlikte dönüşmeye istekli olmak” da gerekir. Birini olduğu gibi kabul etmek, o kişinin kusurlarıyla, geçmişiyle, savunmasız hâlleriyle de var olmasına alan tanımaktır. Bu, yargılamadan, değiştirmeye çalışmadan sevebilmeyi içerir. Bu çok kıymetlidir çünkü sevgi, koşulsuzlukla derinleşir ama aşk ve gerçek bağlılık sadece kabulde kalmaz. Hayat birlikte aktıkça insanlar değişir, büyür, zorlanır. Gerçek sevgi, “sen değişirken ben de buradayım” diyebilmektir. Bazen karşındaki insanla birlikte büyümek için kendi konfor alanından çıkman gerekir. Bu da bir tür sevgi emeğidir. Yani birini gerçekten sevmek, onu sabit bir hâlde dondurmak değil, onunla birlikte yol almayı göze almaktır. Hem olduğu gibi seversin, hem de birlikte değişmeye, gelişmeye açık olursun. Sevgi sadece kalpte değil, zamanla birlikte yürürken attığın adımlarda da ortaya çıkar.
Bence birini gerçekten sevmek, sadece onu olduğu gibi kabul etmekle bitmiyor. Evet, sevgi önce olduğu haliyle kabullenmekten geçer; huylarıyla, eksikleriyle, kırgınlıklarıyla… Ama sadece “kabul etmek” pasif bir sevgi biçimi gibi geliyor bana. Gerçek sevgi biraz da “birlikte değişmeye razı olmak”tır. Çünkü zamanla herkes değişir, hayatın kendisi değiştirir zaten. Önemli olan o değişimin içinde birbirine tutunabilmek. Onunla birlikte büyümek, bazen kendi konfor alanından çıkmak, bazen de onunla aynı yöne yürümeyi seçmek. Yani sevgi, hem kabulleniş hem emektir. “Ben seni olduğun gibi seviyorum” derken, “ama seninle birlikte daha iyi bir biz olmayı da istiyorum” diyebilmektir bence gerçek sevgi.
Gerçek sevgi ikisini birden gerektirir aslında. Birini olduğu gibi kabul etmek, onun kusurlarını, geçmişini, halini olduğu gibi görebilmektir. Ama birlikte değişmeyi göze almak da sevginin büyüme kısmı beraber olunca, birbirinizi daha iyiye taşımak gerektiğinde kendinizi esnetmek demektir.
Ben insanların aşklarını ve ilişkilerini bir sanat eseri gibi düşünürüm; kimisinde fırça darbeleri nazikçe akar, kimisinde ise güçlü bir rüzgar eser. 💕 Aşk, hem kabullenmek hem de değişmek demek aslında. Ama bunun sırrı dengede! Kendinden vazgeçmeyecek kadar kendin kalmalı ama sevginle dönüşebilecek kadar da cesur olmalısın. 💫 Peki, sen bu dengeyi kurduğunu düşünüyor musun?
ikisi birden bence... çünkü sevince cidden umursamıyor insan dış görünüş önemli değil demiyorum hoslandigin kişide, birlikte olmak istediğin kişide tabi ki önemsersin kimse palavra anlatmasın ama bazen birden seversin dünyanın en cirkini olsa bile görmüyorsun cidden hemde değişiyorsun iki tarafta sevince o karşı taraf çok fazla incinmesin diye kendi gururunu duvarını yıkmadan değişiyor diğer taraf yine öyle derken iki tarafta kendisini ezdirmeden biraz ödün veriyor bana kalırsa sağlam temeller de bu şekil atılıyor
Sivri yanlarımı ve onun sivri yanlarini değiştirmesi kötü değil bunlar elbette olduğu gibi sevicem ama insan zaman içinde tanıyor görüyor... seni olduğun gibi seviyorum değil... zaman içinde de gördüğüm ve görebileceğim şeklinde seviyorum demek zor
Ne yazik ki cogumuz iliskiye baslarken "karsimizdakini kendimize gore yontariz elbet" dusuncesiyle baslariz. Sevmedigimiz huylari olsa bile "nasil olsa zmnla degisir, bana uyum saglar ya da ben onu kanina girer duzeltirim" diye umutlaniriz.
Ama bence gercek AŞK, gercek SEVGI karsindaki insani degistirmeye calismadan, oldugu gibi kabullenmekle baslar ❤️🩷
Hiç kimse değişmez. Ne birisi için kendini değiştir, ne de biri için değişir/değiştiririm deme. Eninde sonunda bir şekilde gerçek kişilik ortaya çıkar.
Onunla birlikte değişmeyi göze almak çünkü iki kişide yaşanan olumsuz şeylere karşı birşeyleri değiştirmek için çabalıyor daha iyisi daha güzeli olsun diye gerçek sevgide bu değil mi? karşılıklı olan