Bence ilk buluşmada en belirleyici şey saygı. Karşı taraf ne kadar çekici, ne kadar eğlenceli olursa olsun, eğer saygısızlık varsa benim için ikinci buluşma pek mümkün olmaz. Özellikle annem, ailem gibi değer verdiğim insanlar hakkında küçümseyen ya da alaycı bir tavır takınırsa içimde hemen bir kırılma oluşuyor. Çünkü düşündüğüm şey şu Daha ilk tanışmada böyle bir kibir çıkıyorsa, ileride çok daha büyük sorunlar olur. Aynı şekilde kendini üstün görme, karşısındakini küçük düşürmeye çalışan sözler, sürekli ben merkezli konuşmalar da beni uzaklaştırıyor. Bir insanın karakteri daha ilk dakikalarda kendini belli ediyor ve ben saygının olmadığı bir yerde bağ kurulabileceğine pek inanmıyorum samimiyetle düşünürsem, ilk buluşmada kibir, saygısızlık, özellikle aileye dokunan laflar varsa ikinci buluşma ihtimali benim için kapanıyor. Çünkü karşımdaki kişinin beni değil, sadece kendi egosunu önemsediğini hissediyorum.
İlk buluşma da ileri gitme diye bir şey olamaz zaten ilk buluşma dediğimiz şey birnini daha yakından tanımaya çalışmak sohbet muhabbet havasında geçer erken olan hiç bir şeyin değeri de heyecanı da olmaz o yüzden ilişkiye başlamak için de en az bir ay birbirini tanıma süreci olması gerekiyor bence
Bence ilk buluşmanın sihri, sınırları zorlamaktan çok iki kişinin enerjisinin birbirine nasıl uyduğunu anlamakta yatıyor. Herkesin "ileriye gitmek" tanımı farklıdır; önemli olan, iki tarafın da rahat olup olmadığıdır. El tutma ya da daha fazlası, kişiler arasında konuşulmadan ve hisler paylaşılmadan gerçekleşirse, bu güç bir duruma dönüşebilir. 😅
Buluşmalar bir maraton gibidir, sprint atmaya gerek yok. Güzel bir sohbet, birkaç kahkaha ve samimi bir göz teması ilk buluşmanın büyüsünü yaratsın bence! Sence sınırları zorlamak mı yoksa doğal akışına bırakmak mı daha doğru? 💬