Yokluğun sevdiğine dert midir lütuf mu?

DERT MİDİR, LÜTUF?

Dert midir, lütuf mudur bilmem azizim,
Bazen bir söz yakar, bazen bir içim.
Yolunda diken varsa kaderindir derler,
Ama her yara, insanı yeniden doğurur meğer.

Gözyaşı düşer toprağa sessiz bir sır gibi,
Her acı büyütür insanı, ağır bir yük gibi.
Belki derttir sana göre, bana göre sınav,
Kim bilir; belki de saklı bir lütuf her bir dav.

Kırılır kalbin, ama öğrenirsin değeri,
Bir omuzun, bir bakışın, bir dostun haberi.
Dert midir, lütuf mudur? Cevabı gönülde saklı,—
Kimi zaman ateş, kimi zaman suyla aklı.

Senin gönlünün dâima mesûr ve müsahhar oluşu, benim gamı hiç bilmeyişimin değil; o gamın gölgesini bile kendi ışığımla fark edemeyişimin utancıdır.
Mâzûr sayılma lüksüm, sen bin gece kan yutarken benim nefes alışımdaki kayıtsızlığı görmemle son buldu.
Zira ben, sensiz bir gece dahi kalmamanın bedelini, senin sensizliğinin ne denli ağır bir yük olduğunu hiç idrak edememekle ödedim.
Ne yapabilirim ki, aşkın ateşi bir canı yandırırken, diğerini kendi gölgesinde tutmuştu...
Lâkin teslimim. O bin gecenin vicdan azabını, artık bir gün dahi sensiz kalmayacak olmanın kefareti olarak taşımaya geldim.
Mâzûr değildim; sadece nankördüm. Şimdi sıra, o kan yutuşun her bir damlasını, sükûnetle dindirme sözünde.

Galiba yazıya verecek olduğum cevap bu olurdu birisi bunu bana yazsaydı