Kendisi ve yalnızlığı ile barışık olmayan biri, başkasını derin ve olgun bir şekilde sevebilir mi?

Bunu zaman gösterir ama yanınızda alışmış olan birisi veya hayatına birini almayan bir insan karşısındaki insanı gerçekten mutlu eder mi bunu zaman gösterir ama ben şunu gördüm ki insan yalnızlığa alıştıkça her zaman daha mutlu hissediyor Çünkü bu sefer hayatındaki yalnız veya anlamsız ilişkileri gördükçe belki de yalnızlık daha güzel diyorsun

Böyle biri derin sever ama olgun sevemez çünkü yalnızlıkla barışınca o olgunluğa ulaşırsın kendinle barışık olmazsan onay ve sevilme peşinde koşar durursun