Hiç sevilmeyen ve asla sevilmeyeceğini bilen birisi yalnızlığı kabullenip herkesten uzak yaşamaya alışsa kalbi daha az mı kırılır?

Hayır bu sadece kişiyi daha depresif duygulara iter.
Yalnızlığı aslında tercihe dönüştürüp insanlar arasında yer almak daha doğru olacaktır.
Fazla değer vermezsiniz, az değer de vermezsiniz.
Başkalarının sizi sevmesinden çok ilgi alanlarınızı, olumlu yönlerinizi keşfedip kendinizi önce siz sevmeli ve değer vermelisiniz.:)
Çevresi geniş, arkadaşı çok insanların çok sevildiğini veya çok mutlu olduğunu düşünmeyin ne yaşandığını bilemeyiz, belki de yalnızlık duygusunu gidermek için olabildiğince çevre yapmıştır di mi? :)
Size çevre yapın demiyorum ama yalnızlığı bir mecburiyet değil de (az kalp kırıklığı diye belirttiğiniz için) bir tercih olarak görürseniz insanlara da bu şekilde lanse edersiniz insanları sevmeden yakınlık kurmadan tanırsanız aslında onların sevgisine de ihtiyacınız olmasını istemeyeceksinizdir.
Yalnız geldik zaten yalnız da gideceğiz.:)
İnsanların yakınlığına ihtiyaç duymadan ama ölçülü bir şekilde yaşamayı öğrenmek kâfidir.