8 yıllık ilişki kıskançlığımdan dolayı ayrıldı 1 sene oldu. Yanına gidip konuşsam mı, yoksa artık tamamen bırakmalı mıyım?

Arkadaşlar, 8 yıllık bir ilişkim vardı. 5 yılı okulda geçti; ara tatillerde uzaktaydık, okul zamanı yan yanaydık. Sonra o benim olduğum şehre taşındı, ev tuttuk ve 3 yıl birlikte yaşadık. Ancak beni çok kıskanç, çok daraltan biri olarak görüyordu. Bazı konularda haklıydı, bazılarında haksız. Bir de ailesi istemiyordu. En sonunda, yüz yüze konuşmaya çekindiği için telefondan ayrıldı. O zaten çok utangaç, kendini ifade edemeyen biriydi.

1 sene hiç konuşmadık. Arada hikayelerime bakıyordu ama ben yazınca cevap vermiyordu. Mecbur bir iş için konuşmamız gerektiğinde “Sadece iş için yazıyorum, lütfen başka anlam çıkarma” diyordu. 1 yıl sonra ben bir mesaj attım, o da aradı. “Ayrılığımızı konuşamadık, kendimi ifade edemedim, konuşalım” dedi. Konuştuk, ben düzelttiğimi, her şeyin eskisi gibi olabileceğini söyledim. Ama “Artık sevmiyorum, değişeceğine inanmıyorum” dedi. “Sana saygım sonsuz, mutlu olmanı istiyorum” diyerek kapattı.

Yine de tamamen kopmadık. Bazen ben yazınca cevap verdi, bazen o yazıp sildi. Eski anılardan konuştuk, “Hiçbir şeyi unutmamışsın” dedi, duygulandı. Arada “Niye böyle konuşuyoruz ki?” diyordu ama kopamıyordu da. Sonra bir gece konuştuk, ben “Seni her zaman seveceğimi bil, bu hayatta seni seven biri olduğunu unutma” dedim, sustu, sesi titredi.

Ben onu gerçekten hâlâ seviyorum. Görüşmek için çabaladım, “son kez yüz yüze konuşalım” dedim ama istemedi. Ona önceden çiçekler göndermiştim, hiç cevap vermemişti ama son konuşmamızda “Gönderdiğin çiçek o kadar güzeldi ki” dedi. Bu beni çok etkiledi.

Şimdi kararsızım. Bir yanım “Git, elinde çiçeklerle, güzel bir yemekle, yürekten konuş, belki olur” diyor. Diğer yanım “Artık olmaz” diyor. Ama ben hâlâ onu çok seviyorum. Onu rahatsız etmek istemem ama bir şans daha vermek istiyorum.

Bu süreçte kendimi çok geliştirdim. 1 yıl terapi gördüm, çocukluktan gelen birçok problemimle yüzleştim. 30 yaşıma geldim, hayat görüşüm değişti. Artık eski ben değilim. Ama o “İnsan değişmez” diyor.

Ondan ayrılınca kimseyle konuşmadım, kimseyle dertleşemedim. Tek sığınağım dua oldu. Şimdi gerçekten bilmiyorum; gidip konuşsam mı, yoksa artık tamamen bırakmalı mıyım? Çünkü kalbim hâlâ onda, ama aklım “yorma artık” diyor