Sence dostlukta sessiz vedalar kaçınılmaz mıdır, yoksa iletişimle önlenebilir mi?

Bence dostlukta sessiz vedalar bazen kaçınılmaz oluyor. Her zaman bir kavga, bir olay ya da net bir sebep olmuyor; insanlar yavaş yavaş uzaklaşıyor, konuşmalar azalıyor, aramalar bitiyor. Bir bakmışsın, bir zamanlar her şeyini paylaştığın kişi artık sadece bir anı gibi kalmış.

İletişim elbette önemli, ama bazen ne kadar konuşmaya çalışsan da karşı taraf aynı çabayı göstermiyorsa, tek başına bir yere kadar. Çünkü dostluk iki taraflı bir şey. Eğer bir taraf sustuysa, diğer taraf ne kadar çırpınsa da o sessizlik büyüyor.

Ben kaybolsam belki kimse fark etmez bile. İnsan bazen bunu fark edince daha da içine kapanıyor. Hele ki “kızlar soruyor” gibi yerlerde gerçek dostluk bulmak zor, orada çoğu şey yüzeysel. Gerçek bağ kurmak kolay değil, hele başka bir iletişim aracı, samimiyet veya güven yoksa.

Sonuçta sessiz vedalar çoğu zaman konuşulamayan duyguların bir sonucu. Belki önlenebilirdi, ama bazen insanlar sessizliği seçiyor…

Bende fark ettim yokluğunu 20 gündür yok sanırım. Allah korusun başına bir şey geldi sanirim yoksa bu kadar ara vermezdi. Bir kişi daha var oda aşağı yukarı 20 gündür yok. Kullanıcı adını tam olarak bilmiyorum

Bilmiyorum dost acı söyler ben tatlı seviyorum düşmanla daha iyi anlaşıyoruz