İnsan bazen ölümle kaybetmiyor; sevdiklerini ölmeden de yitiriyormuş. Çok sevdiği bir kokuyu, bir gün fark etmeden tanıyamaz oluyormuş. Akşam eve gidince, gün boyu yaşadıklarını anlattığı kişiyle bir anda konuşamaz hale geliyormuş. Üzüldüğünde sarılamıyor, özlediğinde dokunamıyormuş. En çok sevdiği insan, bir anda en büyük yabancıya dönüşebiliyormuş. İşte insanı en çok yoran da buymuş. Bazen durup düşünüyorum… “Ölseydi belki bu kadar üzülmezdim” diyorum kendi kendime. Çünkü bu bir kayıp ama yas tutamıyorsun, ağlayamıyorsun, veda bile edemiyorsun. Ve insan sormadan edemiyor: Bir insan neden bunu yapar kendine? Sevilirken neden görmezden gelir, yanındayken neden uzaklaşır? Cevabı olmayan sorular işte… İnsanın içini sessizce acıtan...
Veda edememek gerçekten acı , en çok dokunan da bu oluyor sanırım...
Bazen veda bir kelimeye sığmaz. Cümleler kurulur ama eksik kalır, suskunluk tamamlar. Özlemek konuşmaktan çok susmayı öğretir insana; içte taşınan, dillendirilmeyen bir yük gibi. Her ayrılık kapanmak zorunda değildir, bazı kapılar aralık bırakılır. Yarım kalan vedalar vardır, bitmediği için değil, bitirilmeye kıyılamadığı için. İnsan bazen gitmez, sadece sessizleşir. Ve o sessizlik, söylenen her şeyden daha ağır durur.
Ölüm deyince kesin bir bitiş var bir son ama sevdigine vedabaska
Bazen eski resimlere bakıyorum gözlerimin ici gülerken mutluyken simdi bendeki bu sevgiyi nasil bitirdi diye düşünüyorum ya da beni gercekten sevdimi sevgi bu mu severken uzaklaşıp yabancilasmak görmezden gelmek senin ne demek istedigini cok iyi anlıyorum hayatımı paylaştıgim insan boyle severse el nasil sevsin diyorum bazen neden yani bende bunu cok soruyum kendime kimse için ilk tercih olmadım ben hep vazgeçtiler benden kimsenin vazgecemedigi olmadim buna rağmen ilgi sevdi delis değilim ama neden diyorum ben düzgünce sevilmeyi haketmedim mj bu yüzden artik umursamıyorum zaten ama kırgınım: ))
Yaşayan her şey birgün çürür ve ölür.. buna yas tutmak boşuna.. bazen geriye bakmamak olanı oldufu gibi kabul etmek gerekiyor... nasilsa bir zamanlae sevgiyle dolsuysa kalp neden seviliyorum sorusu gelmiyorsa akla sevilmedigin de de neden dememeli.. ne kadar doğru gelsede ne kadar ben istiyorum densede yermez bazen.. demiş ya şair.. sen elmayı seviyorsun diye elmada seni sevecek değil ya... önüne bakmak sırtta yük gibi geçmişi tasimamak lazim.. hayat devam ediyor ve olasılıklar her zaman bir yerlerde :)))
Bazen en ağır yas, yaşayan birine tutuluyor… 💔 Ölümde en azından “geri dönmeyecek” kesinliği var. Ama hayattayken giden biri, içinde hep “belki” bırakıyor ve işte o “belki” insanı bitiriyor. Sessiz vedalar en acı olanlar…
Bence insan, kendine saygısı için veda etmeli. Karşı taraf edemese bile, sen içinde bir kapanış yapmalısın. “Seni sevmiştim, ama artık kendimi seçiyorum” diyebilmek çok kıymetli. Sen hiç kendi içinde böyle bir içsel veda denedin mi? 🥺🌙✨