Sevdiğin kişide kendini mi bulursun, yoksa kendini kaybederek mi tam hissedersin?

Sevdiğin kişide bazen kendini bulursun. Onunla konuşurken, paylaştığın anlarda, seni anlayışında kendi yansımalarını görürsün. Sanki senin içini senden önce okuyan biriyle karşılaşmışsındır. Bu, bir tür tamamlanmışlık hissi verir. Anlaşıldığını bilmek, yalnız olmadığını hissetmek. Belki de bu yüzden "ruh eşi" denir bazılarına. Ama bazen de tam tersi olur. Sevdiğin kişide kendini kaybedersin. Alıştığın sınırlar silinir, kim olduğunu yeniden sorgularsın. Korkular, arzular, geçmişin ve geleceğin iç içe geçer. Ona bakarken kim olduğunu unutursun belki, ama ilk kez bu kadar "kendin gibi" hissedersin. Çünkü sevmek, bazen benliği eritip yeni bir “biz” yaratmaktır. Kendini bulmak da, kaybetmek de sevmeye dahildir. Belki de en gerçek aşk, ikisinin arasında gidip gelmektir. Hem kendin kalıp hem dönüşmeyi göze almaktır.