Birini gerçekten sevmek, kusurlarını yok saymak mı, yoksa onlarla birlikte kabul etmek midir?

Birini çok sevmek, onun kusurlarını yok saymak değildir; tam tersine, o kusurlarla birlikte kabul edebilmektir. Çünkü gerçek sevgi, kusursuzluk aramaz. Gerçek sevgi, karşındaki insanın eksik yanlarını da görür ama yine de kalmayı seçer. Kusurlarını görüp “seninle birlikteyken bunlar bile güzel” diyebilmek, sevginin en olgun halidir... Birini gerçekten sevdiğinde, onun iyi yanları kadar zayıf taraflarını da tanırsın. Bazen sabırsız oluşunu, bazen içe kapanıklığını, bazen de hatalarını... Ama onları görmezden gelmezsin; sadece onları yargılamadan kabul edersin. Çünkü bilirsin ki, insan sevdikçe değiştirmeye değil, anlamaya başlar... Kusurları yok saymak, bir süreliğine mutluluk verir ama gerçeği inkâr etmektir. Oysa kabul etmek; sabır, anlayış ve bağlılık ister. Bu yüzden çok sevmek, kusurları yok saymak değil, “evet sen böylesin ama ben yine de seni seviyorum” diyebilmektir. Çünkü gerçek sevgi, mükemmeli bulmakta değil, eksikleriyle bile değerli olanı seçebilmekte saklıdır...

. 🌿

Eğer sevmeye karar vermişsen, ki sevmek bi karardır bana göre yani kontrolsüz olan bir şey değil, o zaman her hali ile sevmelisin.

Eğer kusurları sevmemi engelleyecek veyahut geleceğimde beni sıkıntıya ve üzüntüye sokacaksa sevmeye karar vermem.

Her insanın kusurları vardır. Keza, benimde öyle. Karşımdaki kişinin kararına kalmış beni böylesine sevmek veyahut sevmemek.

Ha böylede kontrolcü bir manyağım 🤣

Bence seven insan kusur aramaz olduğu gibi sever yani ama bu da sınırları olmalı yani alkolik biri ya da madde bağımlısı birini kabul etmekten bahsetmiyorum mesela bazen alttan almak görmezden gelmek vs