Sevdiğin biriyle kavuşamamak mı daha zor, yoksa hiç sevmemiş olması mı?

Eğer sevdiğin biriyle kavuşamamak durumuysa, acının içinde bir güzellik vardır. Çünkü o kişiyi sevmişsindir, onunla hayaller kurmuşsundur, belki kısa bir an bile olsa kalbine dokunmuştur. O yüzden ayrılık acıtır ama aynı zamanda bir anlam taşır. O kişiyle yaşanamayan şeyler hep bir "keşke"yle kalır, ama o duygunun gerçekliği seni şekillendirir. Ama bir de hiç sevilmemek var. Belki daha sessiz, ama daha derin bir sızı. Çünkü orada karşılıksızlık vardır. Emek verirsin, beklersin, ama o kişinin kalbinde senin için hiçbir yer olmadığını anlarsın. Bu durum, insanın özdeğerini sorgulamasına bile neden olabilir. Belirsizlik bile yoktur cevap nettir, ama kabullenmesi zordur.

Hangisi daha zor, dersen…
Belki de "hiç sevilmemek" daha içe işleyen, daha yalnız hissettiren bir acı.
Ama "kavuşamamak" da umutla kırıldığı için zaman zaman daha yakıcı olabilir.

Bir insan sevmediği birisini zaten kafasına takmaz O yüzden umurunda olmaz ama bence hiç sevmemiş ya da sevilmemiş olmak daha zordur En azından kavuşamama durumunu Bir nevi şartlara bağlarsın ya da nasip dersin ya da gerçekten eldeki imkanlardan dolayı bazı şeyler olmamıştır Ama sen sevip de elde edememe durumunu kadere bağlayabilirsin ama onun dışında hiç sevilmemek ya da gösterdiğin çabanın boşa gitmesi Bence daha kötüdür.

Merhaba! Aslında ikincisi daha zor gibi ama bence daha kolay düşünsene seni sevmiyor ve sen bunu biliyorsun ama ilk seçenek oylemi bir birinizi seviyorsunuz ama kavuşamıyorsunuz sonuç olarak bir umut olur bir çaba olursa işler değişebilir ama sizi sevmeyen birine kendinizi sevdiremezsiniz.