Hiç sevilmemiş olmak mı daha zordur, yoksa sevdiğinden ayrılmak mı?

Güzelmiş şiir.
Kişinin derdi 'ben' ise, bir başkadır tepkisi, 'sen' ise bambaşka. İnsan bir garip adem, kiminin canı bir tek kendisine badem, başkasına acı biber. Ne kadınlar sevdim sevdim, zaten yoktular, böyle bir sevmek görülmemiştir. Çok sevdim yitirdim, gittiğine değil, yaşattığına sevindim. Ama bir kadın var ki, sevemedi gitti beni, belki biraz şimdi ama bu nefreti en çok çocukluğuma işledi. Ben halâ o kadının sevgisizliğinin üzerimdeki etkisini yaşıyorum, halâ yorulmak bilmeyen kocaman ellerin tuttuğu terliklerin ve maşaların yarasını gönlümün en narin duvarlarında, sızım sızım taşıyorum. Halâ aklımda, daha küçücük bir çocuk başka şehre nasıl gönderilir, nasıl görmeye bile tahammül edilemez, ne yaptı o çocuk, ne yaptıda daha 3 yaşında suratında ömür boyu taşıyacağı bir iz bıraktılar bilmiyorum. Ben o kadına halâ "annem diye doyasıya sarılamıyorum. Sen söyle şimdi bu satırları yazarken bile gözü yaralı insan için hangisi daha zor?

Hiç sevilmemiş olmak daha zordur çünkü ben hayatımda bir kez bile sevilmedim yani sevilmek nasıl bir his bilmiyorum bile. insan sonradan ayrldığı zaman en azından bu duyguyu yaşamış oluyor. ama hiç yaşamamış insanı şöyle düşünün yani hiç anneniz olmaması mı yoksa annenizi sonradan kaybetmek mi daha zor gibi. bir insan anne sevgisini tatmadıysa bir daha tadamaz. ama bir kişi kaybetse bile zaman ile o acıya alışır. Sevgi ve kabul arayışı insanlar için önemlidir ve sevilmeme hissi duygusal acıya neden olabilir. Bu durum, özsaygıyı etkileyebilir ve duygusal zorluklara yol açabilir. Ancak, her zaman herkesin sizi sevmesi veya takdir etmesi mümkün olmayabilir. Kendinizi sevilmemiş hissettiğinizde, bu duyguyu değerlendirmek, kendinizi kabul etmek ve başkalarının sevgisine bağımlı olmadan kendi içsel mutluluğunuzu bulmaya çalışmak önemlidir.