21 yaşına gireceğim ama hiç sevgilim olmadı. Ruh eşi bizi buluyor mu?

"Hiç Sevgilim Olmadı..."
21 yaşıma giriyorum. Bugüne kadar hiç sevgilim olmadı, kimseyle bu niyetle konuşmadım. Bu, yalnızca karşıma "doğru kişi" çıkmadığı için değil; aynı zamanda nasıl yetiştirildiğim, neye inandığım ve neyi doğru bulduğumla da ilgili.

Muhafazakâr bir ailede büyüdüm. Küçüklüğümden beri bana erkeklerle olan iletişimin sınırları öğretildi. İlkokuldan bu yana... Bu sınırlar, birilerini sevmemi ya da hissetmemi engellemedi ama onları ifade etmemi, karşı tarafa belli etmemi hep zorlaştırdı. Belki bu yüzden sevgim hep sessizdi, içten ama gizliydi. Platonik sevdim. Sessizce, uzaktan, kalbimde büyüttüm. Ama hiçbir zaman bir adım atmadım, atamadım...

Zaten sevdiğim kişi de hiç fark etmedi. Belki etti ama görmezden geldi, bilemiyorum. Zamanla o da hayatımdan sessizce çıktı. Ben de vazgeçtim. Belki bir gün olur umuduyla değil; artık olmayacağını kabullenerek... şu an ise derin bir sessizlikteyim... O beni bulur o bana gelir diye kimse artık...

Bazı insanlar bu durumu garipsiyor. Ama ben utanmıyorum. Aksine, içimde bir huzur var. Bir yandan da huzursuzluk yuklerimi paylasabilecegim bir omuz ariyor gibiyim. Kendimi koruduğum, kalbimi rastgele kişilere açmadığım, inançlarıma sadık kaldığım için şükrediyorum. Belki yolum biraz daha uzun. Ama inanıyorum ki, Allah nasip ederse, doğru kişi doğru zamanda karşıma çıkacaktır. Degil mi beni buna inandirin. O zamana kadar sabretmek de bir imtihan, biliyorum.

Sevgi, her zaman yaşanarak değil bazen saklanarak da büyür. Kalbimde tuttuğum şeyler hiç değersiz değildi. Ama şimdi o gelecek olanı beklemek bilmiyorum...