Birine Aşık olup da söyleyememek mi daha zor, yoksa söyledikten sonra kaybetmek mi?

İkisi de kendine göre zor ama farklı yerden acıtır. Birine âşık olup söyleyememek, içinde bir şeyleri bastırmak zorunda kalmak demektir. “Acaba ne olurdu?” sorusu sürekli zihni kurcalar, pişmanlıkla karışık bir merak hissi bırakır. O duyguyu yaşarsın ama paylaşamazsın, bu da yalnızlık gibi hissettirebilir.

Söyledikten sonra kaybetmekse daha somut bir hayal kırıklığıdır. Risk almışsındır, duygularını açmışsındır ama karşılığı olmamıştır ya da bir şekilde sonlanmıştır. Bu durum daha çok kalp kırıklığına neden olur çünkü umut gerçekte karşılık bulmamıştır.

Söyledikten sonra kaybetmek daha zor. Çünkü umutla söylersin, belki olur dersin, kalbini açarsın… sonra karşılık bulamayınca ya da bir şekilde yitirince, o umut paramparça olur. İçine atmaktan da zor çünkü artık sadece içini değil, kalbini de kaybetmiş olursun. Söyleyememek acıtır ama içinde hâlâ bir "belki" yaşar. Söyledikten sonra o "belki" de ölür. İşte o daha yakıcıdır.