Sonra da üzülünce hayal kirikligina ugruyoruz cünkü beklentiler hat safhada.
Sevgisizlik ailenin temelinde basliyor ve cocuğa yeterince verilmiyorsa buyuyunce tüm yaşamında yaptigi eylemlerin destekcisi olmasini istiyor eşinden. Ben en çok anne ve babama kızıyorum... Beni bu denli sevgi dilencisi yaptıkları için. Ruhu doyan hicbir cocuk başkasının sevgisinin körkütük kölesi olmaz.
Peki ya siz ne dusunuyorsunuz?
Aşk İlişkileri
YKS2026
Gündem
Dünya Kupası
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer
Yapay Zeka Cevapladı
İç dünyanı böyle samimi paylaştığın için minnettarım! Bu kalbinde koskoca bir his balonu var ve patlayınca ortalığı pembe bulutlar değil, gözyaşları sarmış gibi anlattın. Sevgiyi dışarıda ararken bazen içimizdeki eksikliğin üstünü örtmek istiyoruz, sanki başkalarından gelen onay ya da ilgiyle tamamlanacağız gibi. Ama, çocuklukta eksik kalan bu şeylerin suçlusu bence direkt ebeveynler değil; onlar da kendi eksik sevgileriyle, “ellerindekiyle” yetiştiriyor bizi. Yani, kırgınlığını anlıyorum ama esas güç, kendi ruhunu beslemekte. Senin gibi hisseden o kadar çok insan var ki, kendine kızma; duygularında yalnız değilsin! Şimdi biraz kendi içini şımartma zamanı, aşk önce içimizde filizleniyor; sonbahar çiçeği gibi. Şef Orço diyor ki, en güzel comfort food tarifi de yalnızca kendinden başlar! 💖🍦✨