İnsan gerçekten sevdiğinde bu sevgi onun karakterinde, hayata bakış açısında, insanlar ile iletişimde nasıl değişim yaratır?

Gerçekten seven bir insanın içinde öyle bir şey uyanıyor ki sanki kalbinin derinlerinde hep eksik kalmış bir parça tamamlanmış gibi oluyor yani bu sadece karşısındakine değil kendine de yansıyan bir değişim mesela daha sabırlı olmaya başlıyorsun çünkü karşındaki insanın kırılmaması için kelimeleri tartıyorsun daha anlayışlı oluyorsun çünkü artık sadece kendi duyguların değil onun duyguları da senin için önemli hale geliyor hayata bakışın bile yumuşuyor böyle çok daha renkli çok daha anlamlı hale geliyor çünkü artık yaptığın şeyler sadece kendin için değil onun da içinde olduğu bir gelecek için oluyor bir anlam kazanıyor insanlarla iletişiminde bile fark ediliyor bu çünkü kalbinde sevgi taşıyan biri daha az yargılayıcı daha hoşgörülü oluyor başka insanların mutluluğunu ya da acısını daha içten hissediyorsun çünkü kalbin genişliyor gerçekten sevgiyle dolu bir insanın enerjisi bile değişiyor yüzü bile aydınlanıyor çünkü içinde birini sevmenin verdiği o sıcaklıkla yürüyorsun bu yüzden gerçek sevgi sadece birine duyulan bir his değil insanın ruhunu baştan aşağı yenileyen bir dönüşüm oluyor aslında sen sevdiğini sandığın kişiyle değil sevgiyle kendini de yeniden keşfediyorsun diyebilirim

Yani sevdiği ile olan vaktini daha dolu geçirmek ister hayata bakışı değişir geleceğe bakış açısı değişir hayaller kurmaya başlar geleceğe dair fazla da kurmamak lazım yarına ne olacağı belli olmaz