“Asla affetmem!“ deyip, her defasında yenik düştüğün birisi oldu mu?

Evet, oldu. “Asla affetmem!” dedim kendime, defalarca... Ama kalbim aklıma hep ihanet etti. Onun bir bakışı, bir mesajı bile yetiyordu yelkenlerimi suya indirmeme. Gururumu yerle bir etti belki ama her seferinde “belki bu defa değişmiştir” diyerek döndüm. Ne zaman ki anladım affetmenin onun değil, benim yükümü hafiflettiğini… İşte o zaman gerçekten affettim ama geri dönmedim. İnsan bazen kendine yeniliyor, sırf sevdiği için. Affetmek bazen güçsüzlük değil, içsel bir kabulleniş aslında. Ama aynı hatayı tekrar etmemek şartıyla.