Evet, hem de hiç beklemediğim anlarda, en çok inandığım yerde utandırdı. Kalbimi açtığımda, olduğum gibi durduğumda, bir karşılık beklemeden sevdiğimde… En saf halimle yaklaştığım bir şeyin, en çok canımı yakmasıyla baş başa kaldım. Gözyaşlarımı içime akıttığım geceler oldu, susarak güçlü görünmeye çalıştığım anlar… Aşk beni utandırdı, çünkü değer verdikçe değersizleştirildim. Ama yine de içimdeki sevme kapasitesini bir eksiklik gibi görmedim. Belki utandım, belki yandım ama hâlâ içimde biri için yanmaya değecek bir yer bırakıyorum. Çünkü sevmenin utancı değil, yokluğu daha ağır gelir insana.
Evet ama tatlı şekilde. Hani biriyle konuşurken gereksiz heyecanlanırsın ya, lafı dolandırırsın, sonra da ne dedim ben ya diye utanırsın… İşte öyle. Kalbim çarpınca saçmaladığım çok oldu. Bir gülüşe kitlenip kalmak, adını duyunca aptal gibi sırıtmak… Bunlar utanç değil aslında sadece aşka yakışan o küçük haller. Hem yakar hem utandırır ama yine de vazgeçemem.🌸🌸🌸