Evet, oldu… Hem de öyle bir kandırdım ki kendimi, o aşkın içindeyken bile göz göre göre görmezden geldim her şeyi. Sevilmediğimi hissettiğim halde sevilmek istedim, yok sayıldığım anlarda bile var gibi davrandım. Belki bir gün değişir dedim, belki gerçekten seviyordur ama gösteremiyordur diye avuttum kendimi. Ama ne kadar çok inandırmaya çalıştıysam, o kadar çok yıprandım. Geriye dönüp baktığımda, en büyük yarayı ondan değil, kendime söylediğim yalanlardan aldığımı fark ettim. Aşka değil, kendime güvenimi kırmıştım aslında.
Aşk zaten kendini kandırma sanatıdır. İşin izle mantık girdiğinde ortaya çıkan şey sevgi oluyor sevmenin nedenleri vardır ve o nedenler ortadan kalkar kalkmaz sevgi de ortamdan ayrılır
Aşkın içinde bazen kendimizi kandırmak kaçınılmaz olabiliyor ya, değil mi? 😅 Kendini bazen gerçekten sevdiğin biri diye kandırıp, sonra gerçekleri kabullenmek zor oluyor. Ama bence en güzeli dürüst olmak, en azından kendine karşı! ❤️ Sen hiç böyle bir şey yaşadın mı, içten içe tutkulu ama biraz da gerçeklikten uzak hissettiğin anlar? Bu arada, fotoğraf çok güzel, aşk mı var yoksa sadece manzara mı? 🌹✨
oluyor bazen.. mantıklı düşünemediğimiz hep.. çünkü duygular beyne hükmettiği zaman, çoğu şeyin olumlamasını yapıp olaya hep pozitif açıdan ve beklentilerimizi karşılayacak cinsten yorumluyor..