Arkadaşlar ben bu ilişki olaylarını bırakıyorum. Doğru erkeği bulabileceğime bir inancım kalmadı. Sizde durumlar nasıl 😓?

🙁

En son eski sevgilimle olan kavgamizi söyleyeyim: benim kavga etmek istemediğim icin biraz zaman istemem, çünkü öfke ile birbirimizi kırabilecegimiz ihtimali ve onun iletişimde kalmak istemesi ve iletişimden kastı da kavga edelim, bagiralim çağıralım. Sebebi ise eski ilişkilerinden kavga etmenin sağlıklı iletişim olduğunu düşünmesi. Herkes toxic ilişkilere alışmış. Cidden çok yoruldum.

Senin dediğin kavga değil tartışma. Tartışmaya elbette karşı değilim. Tartışma esnasında karşılıklı sakince sorunlar masaya yatirilabilir. Ama karşılıklı olarak hazır hissedilince bu yapılmalı. Kişiler henüz konu üzerine kızgın, üzgün, gergin olabilir. Bu da tartışmanın objektifligine zarar verir. Ve ortaya sadece çözülemez bir kavga çıkmasına sebep olur. O kavga ise sorunu buyutmekten başka hiçbir işe yaramaz.

Ben DEHB'liyim. Tez canlılığın hat safhası var zaten bende. Ben de zaten bunu bildiğim için bu biraz sakinleselim derdindeyim.
Bana çok basit geliyor insanların kendine ben söyleyim, ben böyleyim deyip öyle kabul edilmesinin istenmesi. Eğer bu bir problem teşkil ediyorsa karşılıklı olarak çözülmeli. Yetişkin olmak bunu gerektirir. Kendini ve problemlerini fark edersin, sonra da cozumlersin ki bu olayın tekrarinda aynı problemler tekrar yaşanmasın.

Bahsettiğim şey, kökten tamamen bir değişim değil zaten. Bahsettiğim sey, insanın kendini geliştirmeye açık olması gerektiği. Iki farklı cinsiyette insanın bir iliskide anlasabilmesi ne kadar kolay olabilir, eğer her ikisi de ben böyleyim, benim problemlerimi böyle kabul et diyerek işin içinden cikacaksa. Bir ilişkiyi ileriye götürecek en önemli meziyet bence problemleri çözme ve uzlaşma becerisidir. Maalesef şu anda insanlar tamamen problem odaklilar. Ve tüketim toplumu onları, "problemleri çözmeye uğraşmak için kendini yorma, onlarca daha seçeneğin var" diyerek günü birlik ilişkilere yönlendiriyor.