Aşksa bu, her kavgada neden terk edilesi bir hâle geliyor?

Aşkta kavgalar kaçınılmazdır; çünkü iki farklı bireyin, farklı düşünceleri, ihtiyaçları ve beklentileri vardır. Ancak, her tartışmada ayrılma düşüncesi, ilişkinin temelinde yatan sorunların bir yansıması olabilir. Belki de iletişim eksikliği vardır, taraflar birbirlerini anlamakta zorlanıyorlardır. Ya da anlaşmazlıklar bir türlü çözüme kavuşturulamıyor, sürekli tekrarlanıyordur. Bazen de, değerler, hedefler veya yaşam tarzları gibi temel konularda uyumsuzluklar vardır. Bu tür durumlar, her kavgada ayrılma düşüncesini tetikleyebilir. Zaten insanlar çabalamak istemiyor kolayı seçiyorlar.

Aslında bu şöyle.. Günümüzde hiç bir şey eskisi gibi değil ve çoğu insan gurur yapıyor.. Bu kısacık hayatımızda ve ölümlü dünyada sadece aşk ilişkilerinde değil kimse eskisi gibi barışmak istemiyor.. Sadece aradaki bağ gerçekten güçlüyse ve iki insan birbirini kaybetmekten korkuyorsa ama gerçekten sevdiği için kaybetmekten korkuyorsa o korku iki insanda bağlılık hissi yaratıyor çünkü sonunda kaybedersem ruhum gerçekten acı çeker düşüncesiyle bakıyor. Ayrıca kavga sebebi de önemli etkenlerden birisi. Kavga edilen konu gerçekten gurur yapmaya değer mi? Birbirini seven iki insanın sevgisinin önüne geçiyor mu? İnsan öfke anında istemediği sözler sarf edebilir bazen gerçek bazen ise değildir.. Ancak her kavgada konunun ayrılığa gelmesi sağlıksız bir durum olur. Bu durumda iki tarafta sınırlarını çizmelidir.

Çünkü artık çoğumuz sevmenin sadece güzel anlardan ibaret olduğunu sanıyoruz. Sabretmeyi, dinlemeyi, birlikte çözüm üretmeyi değil; kırıldığımız anda geri çekilmeyi, gurur yapmayı seçiyoruz. Oysa gerçek sevgi, zorluklara rağmen kalabilmeyi seçebilmektir. Ama günümüz ilişkilerinde “kaçmak” kalmaktan daha kolay, daha “konforlu” geliyor. Bu yüzden aşk, ilk darbede sarsılan bir yapıya dönüşüyor. Belki de sorun aşkta değil, bizim onu yaşama şeklimizde.