30 yaşındayım sevgilim ve arkadaşım yok?

Atım atabileceğim kimse yok ki. Reddedilmekten beğenilmemekten bıktım. Zaten berbat bir hayatım oldu.

Memurum.

Var. Ama beni kimse görmüyor. Belki de pasif görünüyorum belki de beğenmiyor beni kimse.

Boşveremiyorum. Ne iş yapabiliyorum ne hayatıma devam edebiliyorum. Artık çökmüş durumdayım. :(

Seviyor neden sevmesin. Herkes duygusuz herkes kötü değil ki.

Bittik tükendik maalesef.

Nasip yok maalesef.

Valla artık ben ümidimi umudumu yitirmek üzereyim. Artık dayanmakta zorluk çekiyorum. İlaçlarda fayda etmiyor.

Doğru kişiyi ve doğru zamanı bekleyene ömrümüz tükendi. Psikolojik olarak çöktüm.

Bende artık o ümid yok olmak üzere.

Travmalarım var. Çok fazla düşünüyorum. O yüzden kullanıyorum.

Zaten kötü bi5n hayatım oldu. Üstüne birde bu var.

İlaçsız da kötüyüm. İlaçla da kötüyüm. Farketmiyor.

Herşeyimle tam olduğumu düşünüyorum. Belki de fazla iyiyim. Belki de toplumun standartlarına aykırıyım diye bu durumdaydım.

Sabrım çok azaldı artık. Bakalım yarın ne gösterecek. Pek ümidim yok ama.

Teşekkür ederim sağolun yinede. İkinci ve üçüncü yazdıklarınız düşünceye sevk etti beni. Sabırla bekleyeceğim.

Dayanabildiğim kadar artık. Teşekkür ederim tekrar.