Eşimle başa çıkamıyorum artık?

ben çocuk sahıbı olmayı cok istiyorum eşim bu konuyu bana bıraktı ıstersen yaparız istemezsen yapmayız diyor ama aklıma takılan şeyler var işte mesela taksıcı 6 gun calısıyor gecede sureklı yalnızım aileme yakınım bu yonden guzel ama ilgisizim cocuk olunca yardımcı olacak mı bilmiyorum hem maddi hem manevi mesela biz hazıran ayında mecburen tasnıcaz ev sahıbı cıkın dıyor Haziran ayına kadar bana para verırsen tasınırız en az 50 bin koyarsan tasınırız diyor yoksa evi dagıtırız diyor yani ama ben frelance calısıyorum grafıkerım nasıl koyayım aldıgım 2-3 bın az ısler zaten bana anca yetıyor cocuk sahıbı olmak ıcın hem manevı hem maddi yük tek basıma giremem ailesi deseniz zaten beni görmüyor adımı anıp gelinim diye aramazlar beni ben inatla bu evlılıgı sürdürüyorum cunku 27 yasındayım tekrar birini tanımak kabullendirmek zor olacaktır belki kimse istemeyecektir belki kaderim aynıdır diye cunku bir yazı gördüm yatagın değişssede kaderin aynı kalır die çok etkilendim ne yapacagım bılmıyorum

ben bunların hepsını goruyorum sadece elımden bırsey gelmıyor ne yapacagım şaştım kaldım kestırıp atsam nassıl toparlacagım ama deger gormedıgım yerde durmakta canımı sıkıyor

heralde konfor alanıma alıstım şöyle ki esım de eve gelmıyor ya ayrı evde yasıyorum resmen aılemden benım aılem katıdır ayrı eve cıkmama ızın vermez ama sımdı esımde yok tek basımayım ne guzel ıstedıgımı yapabılıyorum yanı yatmak kalkmak yemek yemek rahat oluyorum konforum iyi bundan vazgecemıyorum ama ask evlılık baklınca cok kotu evet konforumu nasıl bozacagım bılmıyorum

evet kesılıkle ama ben cocuk cok ıstıyorum nasıl olacak bosansam toplumda bırı yanı bana kötü gözlede bakar sevebılır mı aile kurabılır mı 27 yasındayım 4 yıllık evlılıgımı bıtıtırsem ne olur sonum tekrar olur mu bırıyle bılmıyorum

kendımı bıraz yaslı hıssedıyorum artık cunku ekonomi orta da hayattan umudum kalmadı esım benı dusunmuyor hıc bır konu da yanı mesela en kötü ne ıster ne sever ne yapmak ister benımle aile olmak istemiyor taksıcı gece calısıyor haftanın 6 gunu evde yok uyumaya gelır pazar tum gun uyur zaman ayırmaz arada bırlıkte olur onun dısında hep ailene git onlarla konus der esım benımle konusmaz zaman ayırmaz sevmez ılgılenmez ne bılıyım cok garıp cok cok garıp

iyi insanlar kaybedermiş öyle oldu sanki Rabbim bizi ahirette sevınce huzura kavustursun dileğimdir bu dünyada yüzüm gülmedi çünkü