Onunla olma düşüncesi içimde kaldı. Günler, haftalar, aylar geçiyor ancak aşamıyorum. Nasıl aşacağım bunu ben?

Olmuyor. Olmasını istediklerimiz inatla olmuyor. En kötüsü de, içinde kalan o bir tek ukde. Zaten sorunların varken hepten kahroluyor, aşamıyorsun. Hele kafanı dağıtacak meşgalen, kendini vereceğin bir amacın, zihnini oyalayacak bir ortamın yoksa.

Canı sağ olsun diyebiliyorsun. Ben nefret ve özlem doluyum. Biri diğerinden ne az ne fazla. İkimiz de birbirimize çektirdik, bunu çok iyi biliyorum. İkimiz de deliydik, bunu da biliyordum. Her şeye rağmen pes etmemeliydi, vazgeçmemeliydi. Sözde onu terk edip gidecek olan hep bendim ama şimdi benden kaçan, ve gerçekten yorulduğunu hissettiren ve her yerden engelleyen o. Suçlayarak, kavga ederek hiçbir yere varamayacağımızı biliyorum. Asla varamadık zaten. İnsan anlaşmak istemiyorsa ne olursa olsun anlaşamıyor. Onun için de benden nefret etmesi için yeterli sebep vardı, benim için de ondan nefret etmek için yeterli sebep vardı. Sebeplere sığınarak uzaklaştık. Ama hala içimde kalan bir şeyler olduğunu biliyorum. Bu beni her gün kemiriyor, yiyip bitiriyor. Beni şu an unuttuğuna ya da hiç değilse kafasına takmadan yaşamaya devam ettiğine adım kadar eminim. En çok canımı yakacak olansa bir başkasını bulması. Belki de bunun için kaçtı, her yerden engelledi beni. Başkasına koşmak yapmadığı şey değildi. Bu kız benim lanetim, belam, nefretim. Ve hep böyle kalacakmış gibi.

Ona çok kızgınım. O da öyle. Asla anlamadık, anlayamadık birbirimizi. Ya da anlayabilsek de kendi acımız üstün geldi ve kendimizi haklı gördük. Yine de özlüyor, kimi zaman keşke diyorum. Ama bekliyorsa neden ona giden tüm yollarımı kapadı. Neden her yerden engelledi beni. Arada ne kadar öfke de duysam, deniyorum, Watsaptan yazıyorum. Ama her zaman engeli kaldırmamış oluyor. Konuyu açtığım herkes, onun da benim ona karşı duyduğum hisleri duyduğunu düşünüyor ama hayır. O artık durgunlaştı bana karşı. Ben onun için hiçbir özel anlam ifade etmiyorum daha fazla, eminim ki. Vazgeçti. Unutmak istiyor. Bensizliğe çoktan alıştı. Gerçek bu. Ve bu çok acı veriyor.

İstemiyorum. Konuştuğum başkaları var diyecek olursa bunu kaldıramam. Yine olmaz.

Anlıyorum ama böyle olmaz ki. Hep bu yüzden çatıştık... Evet o böyle düşünebilir ancak sen de anlattığım kadarıyla benim ne düşünebileceğimi gördün. İki taraf da kendine göre anlamlar çıkarabilir tabii ki ama neden engel koyar. Bu adil değil. Engellemese adımı atacağım zaten hep attım.

Öncesinde gururumu hiçe sayıp aradığımda çok canımı yakmıştı. Bunu farkında olmadan yapıyor. Ve biliyor musun en çok da bu canımı yakıyor. Çünkü canımın yanacağını gram düşünmeden açık açık acı verecek şeyler söylüyor. O sözleri sadece, vazgeçmiş, kafasında bitirmiş kişiler söyleyebilir. Onda çok önceden bittiğimi fark etmeliydim. Keşke bu kadar kapılmasaydım. Unutamıyorum, vazgeçemiyorum bir türlü şimdi.

Keşke her şey farklı olsaydı. Keşke şu an onunla yan yana olsaydık da sarılarak, tüm anlaşmazlıklarımızın üstesinden gelmiş bir şekilde uyuyor olsaydık. Keşke beni sürekli eleştirmeseydi. Keşke her davranışımda ona batan bir şeyler olmasaydı.

Bir yapabilsem...

Değilim

Tanımıyorsun ki bilemezsin

Teşekkür ederim diyeyim öyleyse. Senin için de aynısını umarım