Bu aşk çaba mı gerektiriyor yoksa uzak durmam mı gerekiyor?

5 ay önce ayrıldık sevgilimle. Birbirimize çok aşıktık. Toksik bi ilişkiydi. Beni her şeyden kıskanır her şeyime karışırdı. Seni kavanoza kapatıp kendime saklamak istiyorum derdi. İlk başlarda insanın hoşuna gidiyor bu durum ama annesine sarılması bile kıskanılınca yıpranıyor. Kendisini ailemle tanıştırmıştım o da beni tanıştırdı. Ailesi beni çok çok severdi. Gel zaman git zaman beni ksıkançlıklarıyla ve hastalığının sebebini beni ilan etmesiyle yıprattığı için iki kere terk ettim sonra geri barıştık max 2 hafta içinde. En son 5 ay önce yine tero ettim onu ama kararlıydım bu sefer geri dönmeyecektim. 6 ayda 10 kilo vermiştim ve saçlarım dökülmeye başlamıştı stresten. Ayrılışımızda suçu hep bana yıktı onu mahvettiğimi onun sevgisini hak etmediğimi nankör olduğumu söyledi. 4 gün önce doğum günüydü ben de ona hesiye yolladım. Annesi beni aradı bir sonraki gün ve kin kustu. Beni çok seven o kadın yerine benden nefret eden bi kadın konuşuyor du benimle. Kızından ayrıldığım için kızın çok acı çektiğni falan söyledi ve beni bu 5 ayda sildiğini artık sevmediğini söyledi. Daha fazla bir şey yaparsam artık araya kızın babasına söyleyeceklerini ve işlerin büyüyeceğini söyledi. Ben de tamam özür dilerim kapattım telefonu. Özetle sorum şu bu durumda uzak mı durmalıyım artık yoksa çaba gösterip kendimi aslında suçlu olmasam da affettirmeli miyim