Canınızı nasıl yaktılar, neler yaşattılar? Neler hissettiniz nasıl davrandınız?

Uzunca konuşalım dediğin için uzunca anlatacağım. Canımı en çok ailem yaktı. Babam çok kötü bir adamdı. Bizi kemeriyle döverdi. Sobanın demireyle döverdi. Aynı zamanda tahtayla döverdi. Yani sobaya atılan, ısınmak için atılan tahtayla bizi döverdi. Annemin kaç defa hastanelik olduğunu hatırlamıyorum bile. Hatta annem benden hamileyken, dokuz aylık hamileyken karnına karnına vururmuş. Ondan sonra abilerim, iki tane abim vardı ve çok kötülerdi. Devamlı olarak bana her konuda baskı uygularlardı. Onların ahlak anlayışı biraz fazla yobazcaydı. Bir kadının dışarıda yürümesi, yolda yürürken, sohbet ederken bir şakaya gülüyor olması. Bir kadının kahkası, bir erkeğe tahrik eden bir şeydi. Onlar benim yolda gülmeme yasaklarlardı. Yolda ikimiz yürüyorsak abimle ve benim yan tarafımdan bir erkek geçiyorsa beni hemen diğer tarafa alırlardı. Yolda bir dakika içerisinde en az 3-4 defa benim yerimi değiştirirlerdi. Tert girme, mini etek giyme vs. böyle şeyler zaten mümkün değil. Devamlı erkek gibi giyinmek zorunda kalırdım. Bol pantolonlar, bol tişörtler, daha erkeksi şeyler giydirirlerdim. Saçlarımı açık bırakmam, kesinlikle yasaklı. Çünkü kıvırcık, uzun saçlarım vardı. Bu da dikkat çeken bir saç yapısıydı, hiç hoşlanmazlardı. Hatta benim oturduğum bütün şehirde abimin tanıdıkları vardı. Abim arkadaşlarına tembihliyormuş. İşte bir gün bu kızı sokakta görürseniz saçını açmışlar falan haber verin diye. Hatta ben bir kere topuklu ayakkabı giydiğim için sokak ortasında abim beni dövmüştü. Kafama boruyla vurmuştu. Bu kadar kötü bir hayat yaşattılar bana. Hep baskı içerisinde geçti. Babam aynı şekilde bizi işkence ederdi, sokağa atardı. Bazen hiç eva almazdı. Yani canım sıkılırdı mesela bir şeylere. Hiç eva almazdı mesela. Abimlerle ben çocukken kardan adam yapmıştım. Sırf benim mutlu olduğum bir şeyi yaptığım için bizi sokağa attı ve bütün gece eve almadı. Bazen bize yemek vermezdi, yemeklerini bize çöpe atardı. En kotusi deAynı zamanda da bana cinsel istismarda bulundu on yıl boyunca. Annem bu işkencelere rağmen o adamdan hiç ayrılmadı. Beni hiçbir zaman korumadı abimlere ve ı, babama karşı. Bu şekilde devam ediyor. Ama ben büyüdüm okulda başarılı oldum gizlicem yurtdışına geldim hem calistim hem üniversite bitirdim. mühendis oldum. Simdi onlardan uzak mutluyum

Her şey bir deneyim herkesin yaşadığı olumsuz tecrübeler illaki vardır.. önemli olan bakış açısı o seviye olgunluğa ulaşınca da özgür bırakmış oluyorsunuz kendinizi. yani bakış açın değişince her olaya kurban psikolojisiyle değilde alman gerekenleri alıp tecrübe edinip çokta kişisellleştirmeyince bir şeylerin üstesinden gelmek daha kolay oluyor. Benim tavsiyem kimse kendini kurban rolünü layık görmesin. En ağırı da krılan gururunuz gelir.. insan bu kısımda da kibrini yenmeyi öğreniyor

Aldatıldım..