Sizin de canınızı çok yaktılar mı?

gerçekten çok yandı, öyle ki artık yanacak bir şey var mı bilmiyorum. her geçen gün kendimi daha çok yitiriyorum ve yitirdikçe buluyorum kendimi hiçliğin ortasında.

Merhaba azizim.

Her insanın içinde bir ukde elbet vardır.

Şahsen ben; 14-15 yaşlarımdan beri sürekli yanına gittiğim bazen münazara ettiğim, bazen bir konu hakkında kendisinden fikir edindiğim sahaf bir büyüğümün vefaatı ile biraz yalnızlık çekmiştim.
Nitekim dükkanı, kitapları, hatıratını yazdığı defteri duruyor tesellisi benim için bir nebze metanet kaynağıydı. Lâkin çocuklarının para hırsı, maneviyattan yahut hatıradan daha kıymetli gelince. Dükkanı, kitapları ve onca eski gazte küpürlerini, mektupları ya satmayı ya da yakmayı tercih ettiler..

Velhasıl.. Gayet bilgili, terbiye konusunda, ahlâk, kültür ve imân konularında beni yetiştiren bir insanın kaybı, hatıratının bir anda hiç edilişi benim için can yakıcı bir olaydı.

Canımız kalmamıştır